WHEN THE DARK TAKES OVER

dipsiz karanlık..-bir yazı-

"seni unuttuğum yalanıyla hayatı kandırmaya çalışınca,
hayat hiç olmadığı kadar acımasız tokatlar indirdi yüzüme.
sonrası; dipsiz karanlık...
sonrası; hatırlamaya bile dayanamadığım  düş yıkımları...
sonrası;karanlık ve rutubetli bir kuyu...
koca  bi boşluk...
sonrası; `yalnızlık´ kelimesine sığmayacak kadar derin bi yalnızlık..."

çok ho$ yazılmı$

tamamı için

http://www.gunesim.net/yazilar/biristanbulgecesi.htm

a$kta yarın yoktur sevgili..

çok hoş bi yazı..çok güzel..buyrun:

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili. O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır. Gelir
ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur. Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar. Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur. Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili. İnsan bir başka ışığa teslim olur...

Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.

Hindistan'da Ganj Nehri'nin kıyısında yakılan yoksul adamın hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de... Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...

Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı hakikatlere daha yakınızdır, inan...

Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır... Bazen denizler, kıyılar çeker insanı. İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu. Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara... Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi...

İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler, kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...

Birazdan sabah olacak...

Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular başlayacak... Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım...

Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış. Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını, cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek...

Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak...

Aşkta yarın yoktur sevgili...

ve bir ba$ka pazartesi günü $eysi...

beklenildiğinin aksine;

anlatılacak bişeyin olmadığı bir pazartesi..

daha doğrusu, anlatılmaması gereken şeylerin olduğu bi pazartesi..

belki insani duygular,

belki gerçek ve olması gereken duygular,

ama

benim istemediğim duygular..

yaşamaktan bıktığım,

ve hatta bazen, beni yalan söylemeye -ne olursa olsun- zorlamış duygular,

ne olduğunu tam olarak bilmediğim;

öğrenmek de istemediğim duygular...

başlangıcı mutlu bir gün, güzel başlayan;

sonrasında kara bulutların insanın moralini kapattığı bir gün..

ve yine o dengedengedenge..

ve yalnızlık,

olması gerektiği gibi, duyguların düşüncelerin rahatça çarpıştığı,

sessiz sakin bir ortam yalnızlık..

gözyaşı;

bu çarpışmadan dökülenler..kaybedilenler, belki sevgi içeren gözyaşları, kaybedilen yaşlar..

kaybolan hayat...

"değmez"

hem de hiç...

not: peçete için te$ekkür ederim çise =)

kaç kere "ben" dedin kendine...

merak ediyorum..

benim adlarını andıkların,

gözümün önüne getirdiklerim,

sevdiklerim,

bugün

her gün

ne kadar "ben"le oldular,

beni düşündüler..

benim onları düşündüğümden ne kadar az,

ne kadar fazla..

kaç tane olay ya da nesne onlara "ben"i hatırlattı?

kaç kere akıllarına "ben" geldim

ve kaç kere benim gibi bencillik yapıp,

kimin kendisini ne kadar düşündüğünü merak ettiler?

kaç kere sevdiler, sevildiklerinden fazla??..

kaç kere sevgileri boşluğa ittiler?..

ve kaç kere sevgi fazla geldi onlara, basit bulunan bir şey miydi sevgi, kaybetmek bu kadar rahat?..

dengedengedenge...

acaba nedendi hayatın akışındaki bu dengesizlik??

galiba

galiba o monoton bilindik hayatta, bir kaç farklı -fakat aslında olağan- olaylar olunca;

insan gereğinden fazla sevinip, gereğinden fazla üzülüyor.

gereğinden fazla sevindiğinizde ise bir süre sonra bunu farkedip,

o sevinçten öte bi hayal kırıklığı yaşıyor insan..

aslında içini o kıpır kıpır ettiren şeyin başkası için pek bi önemi olmadığını anladığı zaman..

ya da başkasının öneminin senin öneminin önüne geçtiği zaman...

göreceli kişisel tahminler -belki gerçekleri yansıtmıyor ama-

bu da dalgalanmaları oluşturuyor ruh halinde doğal olarak.

doğal olarak dalgalar aşındırıyor artık bizi.

nereye sürüklendiğimizi bilmiyoruz, bir daha ki dalgada ne olur?

bilmiyoruz

umutlar bir daha geri döner mi bilmiyoruz.

umutsuz insan nasıl yaşar?

bilmiyoruz....