Ne kadar boş şu koca şehir sen içinde olmadığında...ne kadar zor yaşamak sevgini senden,gözlerinden uzakta.oysa şimdi bi vapur olmalıydı,içinde de biz.gülen gözlerimi görmeliydin,sıcaklığını duymalıydım sendeki ben in.hiç sesimiz çıkmadan saatlerce konuşmalıydık.anlamalıydın bendeki sen in yoğunluğunu...yağmur yağmalıydı üşümeliydik.sen ısıtmalıydın nefesinle üşüyen ellerimi ve ben ısınan o ellerle yüzüne dokunup özlem kokulu bir öpücük kondurmalıydım dudaklarına..hiç bıkmamalıydık sevgi sözcüklerinden.bıkmadan usanmadan kavgalar etmeliydik.her kavganın sonunda biz kazanmalıydık,kaybetmek aklımızın ucundan bile geçmeden..yeni gelen güne seninle başlamalıydım,tekrardan keşfedebilmek için gökkuşağındaki renklerini...her renkte dolu dolu seni yaşamalıydım..aldığım her nefesi biras da senin için almalıydım,sende benim...öyle dolmalıydı ki o nefes ciğerlerime, sen yanımda olmadığında o nefes tutsun beni ayakta......