küçükken çok seferdim...tarlaya giderdik domates toplamaya..miss gibi de kokardı ki hayatımda domates yemedim.domatesli hiçbişeyde yemem.sadece domates çorbası ve ketçapnası yani diil.öle işte.çok konuşmayın!toprak sıcaktan çatlardı ama yumuşacıktı alırdım o çatlamış toprağı itinayla avuçlar ve eserdim...çok keyifliydi inanamassınıs.bide böle öfkeyle sıkardım ama al sana al sana die.demek o samanlarda psikopatmışım...neyse...

becerebilğim kadarıyla yaşmaya çalışıorum işte şimdi.çatlamış umutlar,çatlamış dilekler,çatlamış bi güven duygusu,çatlamış bi sevme isteği,çatlamış bi kafa..herşey çatlamış...ve avcuma alıp ufalamaktan korkuyorum...yaparım çok fenayım....bazende azar azar alıp ufaladığımı hissediyorum...gitgide ufalanıyorum...ufacık kalıyorum...

her birtanem bi insanda.öyle hissediorum...tane tane dağıtıyorum kendimi...sonra toplayamıyorum yarım kalıyorum:(

bazen çok acıyo çatlaklarım,yarım kalan yanlarım...su buluyorum hemen biyerlerden...sürüyorum...pısssss yapıo çatlaklarım...

ve deryanın kedisi gelip tüm büyüyü bosuo::(kedileri sefmiorum işteeeee!!!anlatamamış olsam gerek ki hala sürtünüo mırlıo banaaaaaaaaa:::(gitttt....gittt...pist!