Bay Hatıra 

kar gülleri

en azılı günlerin iki bitişik eylemiydi git ve mek, üstelik birleşerek iki heceli bir kelime bile oluşturabiliyorlardı. mek bir şarap akşamı evine dönerken düşüp boyun kemiğini kırarak bir mazgalın arasında ölmeseydi eğer.

Sormayın! ne zamandır git tekbaşına yaşıyor.

Arada bir eklenenler oluyor tabii yanına. “meeee” gibi. koyunlar birbirine düşünce fırsatı fırsat bilerek gelip ekleniyor “meee”, “git’e. İki hece bir anlam olup, yüklü oluyorlar haliyle..”gitmeeee”

git o zamanlar hatırlıyor acısını sıkı sıkı tutunuyor meeee’ye.

meee ki; bir iki koyunun dilinde. biri olmazsa biri çağırıyor mutlaka..saniyeler saatlerin midesindeeeee..

git yine tek başına, yine yapayalnız kalıyor..

Öyle bir gündü. hatırlıyorum, hatırlıyorum çünkü birgün sonra kar yağmıştı.

meeee gelmişti.

Sonra...

Sonra, en acımasız karın altında diktiği gülleri kökünden koparmıştı git!; Sırf tuhaf bir sızıyı, azdığı yerden gömebilmek için, kar güllerini koparmıştı git!

İşte buyuzden sırf buyüzden ne zaman duysa git, “mek” i herhangi birinin ağzından toprak alında kış uykusuna yatıyor, duyarsız bir kaya gibi...

reter