Bay Hatıra 

kimse bakmıyor sanıp pisliğini gizlerken yakalanan birini tanımıştım, dilinde eskitemediği aynı hikayeden pişman sürekli anlatan. belli bir yaşın üstündeydi ama hangi yaşın şimdi çok iyi hatırlamıyorum. belki de hiç bilmediği yaşlardan birinin ya da hiç yaşayamadığı yaşlardan birinde veya altındaydı. ancak hatırladığım bir şey var ki; aslında hiç unutamadığım da diyebilirim; kendisi başkaca yıllardan biçilmiş başkaca zamanlardan artmış gibi dururdu, özellikle sabahları ve de kesinlikle bahar sabahları.

ne yapsam ne etsem diyerekten, hatta sanki bir inceden düşünerek, el çabukluğu marifet, birden ve de aniden, pisliğini o malum yere gizlerken, esasında kendini sakladığını anlayana dek geçen zamanda, neler de düşünmüş, nelerde bilmiş, nelere nelere kararlar vermiş de hepsinden aynı aseletle vaz geçmiş, ne yazık hiç bilemedik. o yaşlanmanın öyküsüydü yıllarını kavanozlarında biriktirip sunduğu sevgilisinin kalbinde. kalbi dediysem çok ta ciddiye almayın hani. kimin kalbine yerleşecek fırsatı oldu ki garibin adresi bir tamam vermiş olalım!.. neyse...

üç beş satırın arkasına gizlenerek yaşamaktan iyidir hayat kanaatimce ve hayat üç beş dakikanın içine bile girebilir kimi hikayelerde kahramanından bi haber. ve pislik dediğiniz nedir ki hepimiz gezdirmez miyiz içimizde özenle. hatta evimizin en temiz yerinde değil midir hesaplaşmamız bizzat kendisiyle. öyleyse nasip yarap bize hattından uzak olmayan savaşlar için nasip yarap!..

bay hatıra