Bay Hatıra 

bakmak mı?

bakmak mı dediniz? ben bakmayı severim. önce deviririm omuzlarımı içime büyükçe nefesler alarak ve de şişirip göğsümün orta yerini, başımı az eğerek sanki yerden çiçek alıyormuşcasına ve hatta tutup çiçeği en münasip yerinden sunuyormuş gibi, gözlerimi daldırırım aşağıdan aşağıdan sevdiğimin iki kaşının artasına. bajmak mı? evet bakarım. bazen elimde bir de kadeh tutarım bileğimi kırarak. öyle.

aklım gidiverir sallanarak bir o yana bir bu yana. içim geçer. öğlen uykum gelir en şekerinden. o zaman kısarak gözlerimi hafif hafif bir şeyler hatırlarım. vaktiyle flört ettiğim bir ağacı ya da dağın yamacında kocaman bir kayayı. hani orda mıdır diye de geçiririm içimden, hala durduğu yerde midir acaba diyerekten. bakmak mı? tabii ki bakarım. nerde olursa olsun her zaman bakarım ben. her şeye bakarım. güzelce bakarım. bir vakitler tiksinerek de bakıyordum ama artık nedense tiksinemiyorum hiç bir şeyden.

bazen gözlerim kararır, sabitleşirim. sanki bir yerlerde bir şeyleri hallediyormuş gibi dikerim gözlerimi oynaşan çocukların pantolanlarına yama cinsinden. o zaman da hoş olurum ama korkutucu derler görenler. sanki korkacak nem kaldıysa ya da korkutacak kim varsa... derler ya bilmezler, anlamazlar baktığımı. bakıp da nasıl kaldığımı.

en çok sana bakarken hoş olurum ben. ama söylemem. anla isterim. anlaşılsın da bilinsin isterim. belki de bu yüzdendir kaşımın gözümün sürekli yer değiştirmesi onca yüzümün üstünde. sonra bileğim taşıyamaz olur kadehi de cam kırıkları toplar kulağım. anlarım ki yine dalmışım seyrine mecnunu olup sevdanın. bakmak mı? bakmak bir efsaneyi yeniden anlatmak gibidir bence.

bakmayı severim. gördüklerim hep beni anlatır zira.

bay hatıra