ANLATALIM 

Hani ya leylaklar, 
Diyeceksiniz? 
Hani ya diyeceksiniz, 
Gelincikler bürünmüş, 
Metafizik? 
Kuşlarla,boşluklarla elenmiş, 
Kelime yağmuru; 
Hani ya diyeceksiniz? 
Al buyur: 
Bir mahallesinde yaşıyordum, 
Madrid’in: 
Çanlı,çalar saatli,ağaçlı. 
Kocaman, 
Meşin bir okyanus gibi, 
Uzaktan görünürdü Kastil’in 
Kuru çehresi. 
Çiçekler Evi’ydi, 
Evimin adı. 
Itırlar fışkırırdı, 
Köşe bucak. 
Güzel evdi bu 
Köpekleri,bebeleriyle. 
Raoul,hatırında mı? 
Ya senin,Raphael? 
Sen Federico,  
Hatırında mı? 
Sen,yer altında yatan, 
Hatırladın mı, 
Balkonlu evimi? 
Haziran güneşi hani, 
Çiçekler basardı ağzına, 
Orda... 

Kardeş,kardeş, 
Ateşli seslerden ibaretti, 
Her şey; 
Mallardaki tuzdan, 
Çırpınan ekmek yığınından, 
İbaretti her şey; 
Donuk bir hokka gibi duran, 
Heykeliyle; 
Arguülles’deki mahallemin, 
Çarşıları... 
Yağ akardı kaşıklara, 
Caddeleri doldururdu, 
El ayak sesleri,derin.. 
Metreler, litreler, 
Kıvıl kıvıl hayat; 
İstif istif balık yığınları, 
Çatılar: 
Yorgun çan kulelerinin, 
Yüceldiği; 
Soğuk güneşle kaynaşan, 
Çatılar.. 
Patateslerdeki, 
Narin ve taşkın fildişi beyazlık; 
Yumak yumak dalgası, 
Domateslerin: 
Tıngır mıngır,haydi denize... 
Bütün bunlar, 
Tutuşuyorlardı, 
Bir sabah; 
Közler, 
İnsanları dağlayarak, 
Topraktan çıktılar, 
Bir sabah; 
Nah bu anda ateş, 
Nah,bu anda barut, 
Bu anda kan. 
Bebekleri öldürmek için, 
Göğün yücesinden geldiler, 
Göğün: 
Uçakları, Magriplileriyle, 
Haydutlar; 
Yüzükleri, kurumlu avratlarıyla, 
Haydutlar; 
Kara keşişleri, dualarıyla, 
Haydutlar; 
Ve, 
Çocuk kanları,caddelerden, 
Aktı tıpış tıpış, 
Çocuksu çocuksu. 
Çakallar, 
Çakalların tiksineceği 
Çakallar! 
Taşlar, 
Dalar dikenlerin dişlerken 
Tu diyeceği taşlar! 
Engerekler, 
Engereklerin kin güdeceği 
Engerekler! 
Sizleri, 
Gurur ve bıçaklardan bir dalgayla, 
Boğmak için; 
Önünüzde gördüm İspanya’nın, 
Kıyamet kanını. 
Generaller, 
Gelin de, 
Yıkılmış evimi görün. 
Görün, 
Yaralı İspanya’yı. 
Her göçük evden, 
Bir ateş metal çıkar ama, 
Çiçek yerine. 
Her yarasından, 
İspanya’nın; 
Doğar İspanya. 
Her ölmüş bebekten, 
Çıkar, bir mavzer: 
Gözleri de var,gözleri. 
Mermiler doğar, 
Her cürümden; 
Mermiler ki gün ola 
Kalbinizde yeri. 
Neden diyorsunuz şiirlerin, 
Söz açmaz, düşten yapraktan; 
Doğduğun yerin, 
Yüce volkanlarından? 
Gel de gör: 
Caddeler kan-revan. 
Gel de gör: 
Caddeler kan-revan. 
Gel de gör: 
Caddeler kan-revan. 
 

PABLO NERUDA

ASMA ÇUBUĞU VE RÜZGAR 

Bir şarkıcıyım ben, 
Avrupa’nın bağlarında dolaştım; 
Gezindim rüzgarlar altında. 
Asya’nın rüzgarı altında. 
Yaşamlar içinde en iyisi 
Yaşam bile, 
Dünyanın tadı; 
Ak pak barış bile; 
Avareydi 
Devşirdim 
Evet devşirdim. 

Başka toprakların 
En iyisi 
Yüceltti şarkısını dudağımda; 
Bağların ortasında 
Barışın ve rüzgarın özgürlüğü! 

İnsanlar nefret ediyor gibiydiler 
Birbirleriyle. 
Yine de aynı gece 
Birbirlerinin üzerlerini 
Örtüyorlardı. 
Bizi uyandıran 
Tek ışık 
Dünyanın ışığıydı bu! 
Evlerine girdim, 
Yemek yiyorlardı masalarında; 
Fabrikadan çıkmıştılar, 
Gülüşüp ya da ağlaşıyorlardı. 
Ve de 
Hepsi birbirine benziyordu. 
Ve hepsi de 
Gözlerini ışığa çeviriyorlardı 
Yollarını arıyordu hepsi de. 

Hepsinin bir ağzı vardı 
Türkü çağırıyorlardı, 
Türkü çağırıyorlardı 
İlkbahara dönük! 

Hepsi. 

İşte rüzgarda 
Bağ çubuklarının arasında 
En iyi insanları devşirdim 
Şimdiyse dinlemeniz gerek beni

PABLO NERUDA

BAYRAKLAR NASIL DOĞAR 

Bayraklarımız her zaman böyle doğmuştur. 
Halk işlemiştir onları 
Tüm sevgisiyle 
Onun parçalarını dikmiştir 
Bütün yoksulluğuyla 
Ve yıldızı çivilemiştir 
Canı gönülden 
Gökte ya da gömlekte vatanın yıldızı için 
Bir mavi kesmiştir 
Ve damla damla 
Kırmızı doğmuştur 
ABRAHAM JESUS BRITO 
(POETE POPULAIRE) 

(Seçme) 

Jesus Brito’dur adı, Jesus Parron, halktır adı 
Gözleri ırmak olmuştur 
Elleri ise köklerdir

PABLO NERUDA

BAZI ŞEYLERİ AÇIKLIYORUM

Soracaksınız: Leylaklar nerede hani?
Gelincik yapraklı metafizik nerede?
Sözcüklerine incecik delikler açıp
onları saçan yağmur nerede?
Kuşlar nerede hani?


Her şeyi anlatayım.


Kent dışında yaşardım,
Madrid dışında, çanlarla,
saatlerle, ağaçlarla.


Görülürdü oradan
kurumuş yüzü Kastilya'nın
meşin bir okyanus gibi.
                       Evime
çiçek-evi derlerdi, sardunyalar fışkırırdı
duvarlarından çünkü:
güzel bir evdi
köpekleriyle, çocuklarıyla.
                         Hatırladın mı, Raul?
Rafael, hatırladın mı?
                         Hatırladın mı, Federico?
yerin altında,
hatırladın mı, balkonlarında o evin
Haziran ışığı çiçekler doldururdu ağzına.
                                          Kardeşim, kardeşim!

Her şey
o kalın sesler, tezgâhların tuzu,
kabarmış ekmekler çıkaran fırın
ve heykelleriyle Argüelles pazarı
kurumuş bir mürekkep hokkasıydı sanki aldatmalar içinde:
yağ akardı kaşıklara,
ayakların, ellerin derin çarpıntısı
sokaklarda büyürdü,
metreler, litreler, temel
ölçüsü yaşamın,
                       balık yığınları,
rüzgâr gülünü bile şaşırtan
soğuk güneşiyle kiremitler,
patateslerin ince, çıldırmış beyazlığı,
domatesler yuvalanırdı denize dalga dalga.

Bir sabah tutuştu bunların hepsi,
bütün canlıları yutmak için bir sabah
fışkırdı topraktan
şenlik ateşleri,
silah vardı artık,
barut vardı artık,
artık kan vardı.
Haydutlar geldi uçaklarıyla,
yüzükleriyle, düşesleriyle haydutlar,
takdisler dağıtan kara keşişleriyle
haydutlar geldi gökyüzünden
çocukları öldürmek için,
çocuk kanı aktı sokaklarda
düpedüz çocukların kanı aktı.

Çakalların bile tiksindiği çakallar,
kuru çalıların bile tükürdüğü taşlar,
yılanları bile iğrendiren yılanlar!
Yüzyüze gelince bunlarla
kanını gördüm İspanya'nın,
kabarıyordu
bir onur ve bıçaklar dalgasında boğmak için sizleri!

Hain
generaller:
ölü evimi görün,
bakın paramparça İspanya'ya:
erimiş maden akıyor her evden
çiçek yerine,
her çukurundan İspanya'nın
İspanya yükseliyor,
her ölü çocuktan bir tüfek fışkırıyor,
gören bir tüfek,
kurşunlar doğuyor her cinayetten,
o kurşunlar günün birinde
on ikisinden vuracak yüreğinizi.

Soracaksınız: Şiiri neden
düşleri anlatmıyor, yaprakları
ve büyük yanardağlarını anayurdunun?


Gelin görün kanı sokaklardaki.
Gelin görün
kanı sokaklardaki.
Gelin görün kanı
sokaklardaki.

PABLO NERUDA