Açlığı kamçılayan
İskele kokusuydu.
Akşam alacasının
Sulusepken ayazında
İçimi ısıtan...

Yüreğime dolmuştu martı sesleri,
Yakamozları çalmışken gözleri
Doygundu apak çığlıkların nefesi...

Doğa kanunu kusursuz işler iken
Haliç'in ağzı,
Marmara'nın koynunda
Dermansızdı bekleşen yolcuların yutkunuşu...

İncelmiş boyunların yoksul kaşı
Sararmış benizlerin kansız bakışı,
Temaşaya durmuş
Aç'lığın,
Tantanalı isyanını bastıramıyordu.
Kan emiyordu fermanları zalim hükmün
Eşliğinde, ışıltılı pembe düşlerin...

İşgal altındaki coğrafyasında yurdumun
En paylaşılmayan mekanlardı
Telefon kulübelerindeki yalnızlık
Bankamatikler yasaktı yoksulu
Köprü altlarındaki isli yağ tenekelerinin bezgin kokusu
Kalabalık aç, çıplak
Ve sırılsıklam aşağılanmışlıktı
Horlanmıstı en haklı sözlerin dağınık yürekleri...

Yalnızca...
Kentin en yüksek cam kulesi
Yalnızca...
Ezan sesi, çan kulesi,
Ve ezgili ilahisi sinagogun
Işıl ışıl şen kahkahaların
Doygun umarsızlığındaydı.
Sıcaktı kadife kaplı mekanın nostalji havası.
Çünkü,
O karlı boranda,
O tipili ayazda
Yalnızca onlar vardı...

O günahkar sevaplar!...