Özlemek
Birden özleyiveriyorsunuz...
Çoktan unuttugunuzu sandIgınız
ya da yalnizca bir kere Cetleştiğiniz
ve özlemek için yeteri kadar tanımadıgınız birini
bir sabah çılgınca özleyerek uyanıyorsunuz.
Rüyalarınız, içinizdeki o gizli,
esrarını ele vermez büyücü,
siz çarsaflarınızın arasında,
bütün tehlikelerden uzak,
güvenle yattıgınızı sandığınız bir anda,
usulca ruhunuza sokulup,
sizden habersiz oralara yığılmıs cephanelikleri
birer birer atesleyiveriyor.
infilaklarla sarsılarak uyanıyorsunuz.
Hayatınızda olmayan birini hayatınıza almak,
ona dokunmak,
onun sesini duymak için kıvranırken
buluveriyorsunuz kendinizi...
Özlemek, o yakıcı istek,
bilinen herseyi ve önem sırasını degistiriveriyor.
Özlediginiz ise çok uzaklarda...
Yaninda olmasını istediginiz halde
yanınızda olmayan bir tek kisi,
yanınıza bile yaklasmadan,
hatta onu özlediginizden
ve onu istediginizden haberdar bile olmadan,
bütün hayatı,
bütün görüntüleri eritip
başka kılıklara sokuyor...
Ahmet ALTAN BURİŞ | 
