27/4/2006 - Radar
Bazen kendimi aciz hissediyorum hayata karşı..Düşünmek istediklerimi düşünemediğim, konuşmak istediklerimi konuşamadığım için.İnsanlara istediğim özeni gösteremediğim, sevdiklerime bunu hissettiremediğim için.Ama en çok kendimi bulamadığım için kendimde....
Bazen şöyle bi bakıyorum herşeye...Aynılar hemen hemen.Pek birşey değişmiyor .Arada birkaç parça gidiyor yerini yenileri dolduruyor.Ya ben??? Benden gidenler de dolduruluyor mu?Ya da sadece başkalarının yerini dolduran sıkıcı bi kişilik miyim?
Kendimi artık bu hayata karşı güçlü hissedemiyorum.Desteklerle ayakta duruyorum.Hep bir huzursuzluk var içimde.Neden arıyorum devamlı...Bulmasına buluyorum da....
İlk aklıma gelen dengesiz bir kişiliğe sahip olduğum.Gerçekten biraz dengesizim sanırım...
Sonra büyüyor olduğum geliyor aklıma.Ben değişiyorum ve bu değişimi yadırgıyorum.(Ama zaten değişmeyen tek şey değişimin kendisi değil midir?...)Ve bunun gibi bissürü neden işte.Bunların içinde de öne çıkan birkaç tane var tabi.Acaba birçok şeye yetişeyim derken çok parçaya bölünüp herşeyden biraz çalıyor muyum?Eğer öyleyse bundan en çok bn zararlı çıkıyorum.Çünkü kendimden de çalıyorum...
Bir de insanları istemeden kırıyorum ve bazen bu hiç umrumda olmuyor.Bunu farlettiğimde ise neredeyse yıkılıyorum.Her sefereinde...
Bunun sonucu nereye gider? Yada bu yazıyı neden bu kadar çok değiştirdim?..Hiçbir fikrim yok...
Orhan Veli beni biraz anlar gibi yazmış :
Bilmem ki nasıl anlatsam;
Nasıl, nasıl size derdimi!
Bir dert ki yürekler acısı,
Bir ert ki düşman başına
Gönül yarası desem...(?)
Değil!
Ekmek parası desem...
Değil!
Bir dert ki...
Dayanılır şey değil!
| 
