6/8/2006 - Kiitos!

5/8/2006 - Epica Konseri...

Mark Jansen ve hediyeleri :)

16/6/2006 - sen ordayken..

olur ya..

yanındadır o..

bir zamanlar senin ya$ama amacın..

bir zamanlar bıkmadan usanmadan saatlerce izleyebileceğin..

bir zamanlar gözlerine bakabilmek için gözlerini feda edebileceğin..

i$te o gözler bir gün

sen ona bakmazken,

bakmak için ölmezken,

sana ısrarla bir$eyler söylemek ister..

karma$ık bir ifadeyle,

ne demek istediğini tam bilmeyen uzun bakı$lar..

fakat;

söylemese belki daha iyi olacağını dü$ündüğü $eylerdir söylemek istedikleri..

söyleyebilse belki rahatlayacağı,

fakat söylemesi zor $eyler..

sense bakarsın ne var? dercesine,

gözgöze gelince gülümser sana,

anlamsız bi mutluluk duyarsın..

sadece mutluluk veren bi his, sadece mutluluk içeren; o kadardır...

o kadar olmasını istersin çünkü..

daha fazlasını umut etmeden

i$te böyle bir ifade,

i$te böyle bir his...

14/5/2006 - eniss reloaded

uzun bir hayat molasından sonra..

kendine gelme vakti!

terazinin sağ ve sol kefelerini eşitleme zamanı..

doğal denge, doğal kontrole geri dönmek...

dolayısıyla ilk hayat deneyimi diyebiliriz =)

ilk defa bağımsız olma

BEN olma

yalnızca BEN..

en azından kendi içimde..

belki bi süre kendini kandırma;

kendime kanacak kadar güveniyorum galiba...

duygusal yazılara

uzun bi ara...

ne kadar uzun.;

bilmiyorum.................

8/5/2006 - dipsiz karanlık..-bir yazı-

"seni unuttuğum yalanıyla hayatı kandırmaya çalışınca,
hayat hiç olmadığı kadar acımasız tokatlar indirdi yüzüme.
sonrası; dipsiz karanlık...
sonrası; hatırlamaya bile dayanamadığım  düş yıkımları...
sonrası;karanlık ve rutubetli bir kuyu...
koca  bi boşluk...
sonrası; `yalnızlık´ kelimesine sığmayacak kadar derin bi yalnızlık..."

çok ho$ yazılmı$

tamamı için

http://www.gunesim.net/yazilar/biristanbulgecesi.htm

8/5/2006 - a$kta yarın yoktur sevgili..

çok hoş bi yazı..çok güzel..buyrun:

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili. O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır. Gelir
ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur. Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar. Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur. Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili. İnsan bir başka ışığa teslim olur...

Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.

Hindistan'da Ganj Nehri'nin kıyısında yakılan yoksul adamın hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de... Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...

Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı hakikatlere daha yakınızdır, inan...

Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır... Bazen denizler, kıyılar çeker insanı. İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu. Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara... Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi...

İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler, kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...

Birazdan sabah olacak...

Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular başlayacak... Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım...

Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış. Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını, cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek...

Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak...

Aşkta yarın yoktur sevgili...

8/5/2006 - ve bir ba$ka pazartesi günü $eysi...

beklenildiğinin aksine;

anlatılacak bişeyin olmadığı bir pazartesi..

daha doğrusu, anlatılmaması gereken şeylerin olduğu bi pazartesi..

belki insani duygular,

belki gerçek ve olması gereken duygular,

ama

benim istemediğim duygular..

yaşamaktan bıktığım,

ve hatta bazen, beni yalan söylemeye -ne olursa olsun- zorlamış duygular,

ne olduğunu tam olarak bilmediğim;

öğrenmek de istemediğim duygular...

başlangıcı mutlu bir gün, güzel başlayan;

sonrasında kara bulutların insanın moralini kapattığı bir gün..

ve yine o dengedengedenge..

ve yalnızlık,

olması gerektiği gibi, duyguların düşüncelerin rahatça çarpıştığı,

sessiz sakin bir ortam yalnızlık..

gözyaşı;

bu çarpışmadan dökülenler..kaybedilenler, belki sevgi içeren gözyaşları, kaybedilen yaşlar..

kaybolan hayat...

"değmez"

hem de hiç...

not: peçete için te$ekkür ederim çise =)

7/5/2006 - kaç kere "ben" dedin kendine...

merak ediyorum..

benim adlarını andıkların,

gözümün önüne getirdiklerim,

sevdiklerim,

bugün

her gün

ne kadar "ben"le oldular,

beni düşündüler..

benim onları düşündüğümden ne kadar az,

ne kadar fazla..

kaç tane olay ya da nesne onlara "ben"i hatırlattı?

kaç kere akıllarına "ben" geldim

ve kaç kere benim gibi bencillik yapıp,

kimin kendisini ne kadar düşündüğünü merak ettiler?

kaç kere sevdiler, sevildiklerinden fazla??..

kaç kere sevgileri boşluğa ittiler?..

ve kaç kere sevgi fazla geldi onlara, basit bulunan bir şey miydi sevgi, kaybetmek bu kadar rahat?..

5/5/2006 - dengedengedenge...

acaba nedendi hayatın akışındaki bu dengesizlik??

galiba

galiba o monoton bilindik hayatta, bir kaç farklı -fakat aslında olağan- olaylar olunca;

insan gereğinden fazla sevinip, gereğinden fazla üzülüyor.

gereğinden fazla sevindiğinizde ise bir süre sonra bunu farkedip,

o sevinçten öte bi hayal kırıklığı yaşıyor insan..

aslında içini o kıpır kıpır ettiren şeyin başkası için pek bi önemi olmadığını anladığı zaman..

ya da başkasının öneminin senin öneminin önüne geçtiği zaman...

göreceli kişisel tahminler -belki gerçekleri yansıtmıyor ama-

bu da dalgalanmaları oluşturuyor ruh halinde doğal olarak.

doğal olarak dalgalar aşındırıyor artık bizi.

nereye sürüklendiğimizi bilmiyoruz, bir daha ki dalgada ne olur?

bilmiyoruz

umutlar bir daha geri döner mi bilmiyoruz.

umutsuz insan nasıl yaşar?

bilmiyoruz....

4/5/2006 - birini son kez gördüğünü bilmek..

bir ortaokul anısı...umarım bir daha yaşanmayacak şeyler..

mezun oldugunuz gundur okuldan
sizin icin onemlidir ve onun yeri ayridir.
sarilirsiniz gorusmek uzere diye..
ama hissedersiniz onunla gorusmenize engeller cikacagini.
birakmak istemezsiniz bi muddet..
sonra o kendini ceker..
gorusuruz der...

aradan 6 ay gecer.eski okul arkadaslarinizla bulusma ayarlarsiniz.onu gorecegim diye mutlu olursunuz.
gidersiniz.
5 dakika once isi oldugu gerekcesiyle kendisi oradan ayrilmistir.
yine olmaz.
siz onu hala seviyorsunuzdur ama

1 yil daha gecer.
yine bi bulusma.yine aklinizda o var.
ona son sarildiginiz ani hatirlarsiniz...
onu hic birakmak istemediginiz ani..
onu gormek, o hayatinizi degistirmis insani gormek heyecanlandirir insani
ve haber gelir.
hastanedeyim gelemiyorum
dayanamazsiniz.
ugruna saatlerce agladiginiz, dusundugunuz insan, ayni semti paylasmaniza ragmen yine sizden uzaktadir, uzakta olacaktir.
ve yine aglarsiniz alistiginiz sekilde..

aylar...
yillar gecer..

gun gelir.
hayattan biktiginiz bir gunde..
gucunuzun kalmadigi bir gunde olan olur.
bir cift goz sizi sizden alir.
sadece sizden degil ondan da almistir artik

(bkz.: hayatinda donum noktasi olmus kisileri unutuvermek)

artik bambaska bir hayat baslamistir.
artik hersey bambaska birinin uzerine kuruludur.
artik o o kadar da umrumuzda degildir, basimizi dondurmustur ask

nankor olur insan.
ona, suna, baskasina degil
kendine nankor olur
sevemez artik gercek sevmekten sonra..
sevemiyor...

3/5/2006 - özlemek

gerçekten değer verdiğin kişilerin yokluğu onları ne kadar özlediğini hatırlatıyor bazen..

gözlerinin onu ne kadar aradığını.

onun gözlerini ne kadar aradığını..

bir gün bile olsa.

bazen bir saat..

sevmek güzel de,

ayrılığı çok zor...

23/4/2006 - hani vardı ya...

hani vardı ya ukteler;

insanı tırtıklayan sürekli..

vardı ya a$k;

biterken hatıralar bırakan..

vardı ya sevgi;

ne olursa olsun bitmeyen..

vardı ya cesaret;

hissettiklerini herşeye rağmen söyleyen..

vardı ya korku,

söylerken elleri titreyen..

vardı ya samimiyet,

titrerken ellerde oluşan o sıcaklık bir nefeste..

vardı ya değer;

onu herşeye rağmen özel kabul eden..

hepsini bir anda yaşamak; o kadar heyecanlıdır ki.. o kadar rahatlatıcıdır ki.. o kadar güzeldir ki.

aynı zamanda o kadar

o kadar zordur ki...

sanki yıllar sonra geçmişten bahsedercesine,

yıllar sonra birbirimizden bahsedercesine,

yıllar sonra onu özlercesine,

doğru zamanı beklemeden,

doğru zamanı yaratırcasına...  (bkz.: doğru zamanı beklemek)

güzeldir korkusuzca içinden geleni en güzel şekilde söyleyebilmek..zordur ama

bu zorluğu yaşamak ise

ayrı bi güzel...

17 April 2006 - Kapadokya - Güneş Tutulması

Tam Güneş tutulması tarihi yaklaşmakta, yaklaşık 2 hafta önceden nasıl gideriz diye düşünürkene bi de baktık okul zaten gezi düzenliyormuş, tahmini bir fiyatı önceden arkadaşlardan toplayarak nakit parayla beklemeye başladık. Biraz fazla toplamışız en başta ama hişbişi. Başvurular açılınca da hemen gittik ödememizi yaparaktan yerimizi ayırttık, 18 kişilik ono kadrosu -özde berrak buket gizem gizem goxu ozan tarık murat yiğit tolga mehmet yağmur mesut seçkin berke çise ben- kapadokyaya...

En arkayı nası kaparız diye düşünürkene en sağlıklı fikrin erken gelmek olduğuna karar verdik, zaten 5,5 ta buluşulacak dendi, hava aydınlanmamıştı daha =S ilk gelenler bizdendi, en başta bekçiyi bulmakta biraz zorluk çeksek de sonrasında bekçiyi bulduk, otobüs geldi hemen içeri dalıp en arkadan yerleri tuttuktan sonra huzurla yolculuğa başlıyoruz...

Herkes yarı uykulu tabi sabah sabah, ama yolculuk bu uyunmamalı di mi, tabi ki uyunmamalı, zaten bi süre sonra güneş doğdu ortalık aydınlandı, öğretmenlerimiz kahvaltı dağıttılar ama pek canım çekmedi yiyemedim. bi süre sonra bir yerde ilk molamızı verdik. pek güzel bir yer değildi ama yavru köpekler falan olduğundan oyalanmamız kolay oldu. -aynı şey köpeklerden korkanlar için geçerli olmasa da =)-

orada ayşe hocanın ısrarları sonucu ıslık çalma dersi verildi ama pek başarılı olan olmadı =) sonrasında otobüse döndük devam etmekteyiz yolculuğumuza, zaten otobüs kafa ranger falan da var, şarkılar vs gitmekteyiz. bir de baktık ne görelim, arkadan bir kamyon yaklaşmakta, hem de merinos kamyonu!

hemen sınıfçana bir merinostur halısı patlattıktan sonra kamyonun geçişini izledik, bu kamyon uzun bir süre boyunla geçme-geçilme-geçme-geçilme olaraktan bizimle birlikte oldu, çok eğlendik. Arkada yemekle ilgili herkes bişey söylesin ve aklımızda tutalım oyunu oynadık bi ara, biraz zorlayıcı da olsa eğlenceliydi =) bu arada tuz gölüne geldik. mola verdik hemen tuz gölü diye ama gölü pek göremedik hem çamurdan hem de daha ilgi çekici görünen çocuk parkı nedeniyle =) küçük salıncaklar çok küçük gelince topluca büyük salıncağa gittik, o kadar kalabalık şekilde o kadar hızlıcana sallanmak ayrı bi keyifliydi =) hem sonra ayşe hoca da katıldı, baya eğlendik.

otobüs yolculuğuna devam etmekteyiz, yolculukta eğlenceli olur diye gitar getirmiştim birlikte çaldık söyledik bir süre, sonra da zaten son molamızı verdik - ki mola verdiğimiz en güzel yerdi. masaj koltuklarına yığıldı herkes görünce orada, çok da güzel bir şey yani o koltuklar =)

tam oradan ayrılıyorduk bir de ne görelim, gazi anadolunun otobüsü, daha da önemlisi içinden kim çıksın, gamze! gördüğümüze mutlu olup inceledik baya güzel muhabbet oldu muratla =) otobüse döndük, ve de kapadokyadayız...

ayşe hoca çevredeki şeyleri tanıtaraktan rehberliğimizi yaptı otobüs içinden, az bir süre sonra zaten ilk durağımız, kapadokyanın taş içi yerleşim yerlerine gelmiştik zaten. indik orada, bir tepe görünce herkes tırmandı, vuhu haydi koşalım coşalım gibisinden, anlamsız bi yerdi ama olsun =)

asıl gidilecek yer azcık ilerideymiş =) girdik içeri, her yer dağ taş ve de kilise olduğundan ve de bunu önceden bildiğimden pek bir merak ve heyecan yoktu içimde, rehberimiz çeşitli kiliseleri anlatmaya başladıysa da pek ilgi göstermedik, zaten çoğu kişi kendi kendine gezmeyi tercih etti. biz de rehberi bırakınca kendi kendimize rehberlik yapmaya başladık. doğaçlama şekilde =) çise tüm araziyi şeyh şecaattinin arazisi olarak gösterdikten sonrası daha da kolay oldu zaten =) ilk merdiven, ilk demir merdiven, ilk disko topu derken baya eğlendik. bulduğumuz deliklere girip çıktık

çeşitli yerlere falan tırmandık bir hiperaktif çocuk edasıyla, her yer toz toprak zaten pek hoş olmadı

ranger s.ali de o derece doğal bir arazi bulunca tüm yeteneklerini sergiledi =) ama okul olaraktan tüm araziyi kaplamıştık her yerden bikaç kişi giriyo çıkıyo falan, eğlenceliydi. zaten orada ilkbahar iyice kendini göstermişti, her yer beyaz beyaz çiçekli ağaçlar, çok hoş görüntüler vardı. orada baya vakit geçirdikten sonra tekrar otobüsümüze döndük. günün asıl amacına doğru yola çıktık: güneş tutulması...

her yer otobüs, her yer toz, durduk bir yerde haydi buradan izlicez herkes bi yer bolsun oturdun dediler kocamaan bir toprak araziye, piknik tipi bir şekilde bekleyeceğiz tutulmayı. üstüne oturma amaçlı çeşitli mont vesaire ve de yeme amaçlı yemeklerimizi yanımıza alaraktan oturduk bir yere. yemeklerimi yağmur, kameramı berrak, gözlüğümü çise taşıdığından pek bi rahattım gezide belirtmeden edemedim =) hepsine teşekkür edeyim devam edeyim. orada yerimizi belirledikten sonra ayşe hoca geldi, ileride bedava tanıtım bişeyleri var gidin bir bakının isterseniz dedi, ne güzel dedik gittik yukarı, renkli su kıvamında meyve suyu falan içtik, fazla ilgi çekici bişey bulamayınca geri döndük. sonrasında aşağı satış yapılan yerlere gittik, oradan çeşitli kola vs tedarikinden sonra geri döndük ki ne görelim, çeşitli kamera ve mikrofonlar özde ve berrağa çevrilmiş, onlar da son derece mutlu bir şekilde konuşmaktalar =)

izleyemiyeceğimiz bir zamanda yayınlayacaklarını söylemişler üzüldük. bu arada güneşin önü yavaş yavaş kapanmaya başladı, hava da yavaş yavaş loşlaşmakta. ööyle oturup yemek yerkene çeşitli teyzeler gelerekten sürme satıyoruz, deneme için çekeriz falan dediler. yağmur ilk tamam çekin diyen oldu, sonra bizde bir meraklanma başladı acaba erkeklere de çekiliyor mu diye, tabi çekeriz tabi deyince en başta murat olmak üzere çoğumuz da sürme çektirmiş olduk ilk defa, ilginç bi görüntüydü =)

birkaç çıkıntı dışında hepimiz sürmeli olunca pek bir eğlendik. güneşin açıkta kalan kısmı azcıcık kalınca oturup tam tutulma anını beklemeye başladık. güneşe gözlüksüz bakmayın kör olursunuz dendiği için çoğumuz bakmasak da -ki bakınca da pek tutulma farkedilmiyodu- fotoğraflardan da dikkat ettiğim üzere çise sürekli gözlüksüz bakmış --->>

ama kör olmadı haberiniz olsun =) ve güneş küçüldü küçüldü ve de işte o an, elmas yüzük:

kelimelerle, fotoğraflarla ifade edilemez bir görüntüydü. bu kadar güzel olacağını tahmin etmemiştim, edemezdim de zaten. herkes yurtdışından koşa koşa tutulma izlemeye neden geliyormuş o zaman anlayabildim ancak. çevremiz baya karanlıktı ama pek çevreyi izlemediğimden ayrıntı veremiyorum. birkaç dakika o şekilde kaldıktan sonra -bu sürede davullar çalıyordu, bir de sonradan öğrendik ki biraz arkalarda bir çift evlenmiş- birden güneşin küçük bir kısmı açılıverdi ve çevreye çok ilginç bi ışık yayıldı, florasan gibi bir aydınlatmayla çevremiz çok güzel görünüyodu. bu kadar kısa sürmesine çok üzüldüm tutulmanın...

sonrasında toz toprak içinde kalmaktan bıkmış olan otobüs milleti direk otobüse geçti, biz de geçtik. bi süre otobüste hep birlikte oturup çevrenin sakinleşmesini ve otobüsün toplanmasını bekledikten sonra yola koyulduk.

avanosta bir çanak çömlekçide durduk. topraktan çömlek yapmayı gösterip aramızdan birine öğretecekmiş oradaki amcalar. dizildik hemen içeri, izlemeye başladık. ööyle yapı yapıveriyo adam hemen oldu yani tebrik ettik

sonra bizden biri yapsın dendi, oradaki başka bir amca rastgele bir isim söyledi ve de o isim aramızda bulununca o çıktı. pek başarılı olmasa da amcanın da yardımıyla bir şeyler yapmayı başarabildi. ondan sonra amca "murat" adını söyleyince birden heyecanlandık bizim murat çıkıyo ama iki murat varmış, doğum tarihi işin içine girince diğer murat çıktı , o önceki arkadaş kadar başarılı değilse de bir şeyler yaptı. sonrasında satış mağazasına girdik az gezindik falan, sonra tekrar otobüse.. bu sefer böyle saçların falan koleksiyone edildiği garip garip amcaların olduğu garip bi yere gittik. saçların sergilendiği oda hiç iç açıcı değildi, oda değil aslında bi ev büyüklüğünde kocaman bi yer, bi sürü saç, insanlar saç bırakmakla kalmayıp telefon numarası, fotoğraf falan da bırakmış, ilginçti. içeriye iğrenç diyen kimselere o garip amcalar kızıyodu falan, oradan kayserili selmanın (saçını bırakmış herhangi bir kimse) telefon numarasını alıp çıktık dışarı, ve tekrar otobüs.. in bin in bin bıktık ama bi sonraki durağımızda biraz daha fazla zaman geçirdik neyse ki.

ürgüpteyiz, serbest zaman.. çoğunluk oradaki kaleye çıktı ama biz şehir merkezine doğru inmeyi tercih ettik. şehir içinde az gezindik işte, yürüyüş gibi oldu.

daha sonrasında biraz daha ayrılıp az kişiler şeklinde gezmek suretiyle tüm süreyi gezmekle geçirerek belirtilen saatte otobüste olduk. oradan da akşam yemeği mekanımız pideciye gittik.

dışarıda yer kalmayınca ono ekibi olaraktan içeri kurulduk.

pidelerimiz gelmeden daha önce deneyip ulaşamadığımız kayserili selmayı aradık. bu sefer açtı, konuşmayı özde yaptı. pantene şirketinden arıyormuşçasına çoşan özde hepimizi kendine hayran bırakaraktan selma hanıma bişeyler kazandığını söyleyip kapadı =) biz bile inandık nerdeyse ki selma nası inanmıştır kim bilir =)

bi hediye gönderelim bari puhohaha gibisinden sohbetler ve de rangerla çeşitli muhabbetler sonrası yemeklerimiz geldi. yemeklerimizi yedik, sonrasında "ön taraf" olarak nitelendirdiğimiz geziden diğer arkadaşlar bize lolipop ikram ederek bizi mutlu ettiler, herbişeyi biz verdik be bu ne gibisinden söylenmeleri susturmada iyi oldu bu özellikle =) pidelerimizi ısmarladığı için belediye başkanı amcaya teşekkür edip tekrardan otobüsümüze dönmüşken, ankara dönüşü öncesi genel tuvalet ısrarı sonucu belediye binasında bir tuvalet molası vereceğimizi öğrendik. indik, çıktık binaya ama tuvalet amaçlı değildik çoğumuz =) el ve ağızlarımızda lolipoplar var iken orada boş ve kocaman bir teras görünce kendimizi tutamadık birkaç ono olarak, bi lolipopla futbol oynamaya başladık =)

bu durum yavaş yavaş büyüdü ve yaklaşık 20 kişi lolipop topun peşinden koşturmaya başladı, bunu dışarıdan gören öğretmenlerimiz ve de belediye başkanı amca biraz panik halinde yanımıza gelerekten bizi hemen otobüse yönlendirdiler, e terasta yarı uçar ve hoplar zıplar görüntü aşağıdan biraz ilginçmiş =) bu genel eğlenceden sonra belediye başkanı amcaya (ki sonradan öğrendik ki bizim okuldan birinin babasıymış) el sallayıp yola koyulduk.

dönüş yolculuğu daha bi eğlenceli daha bi coşmuş geçti. bazı kimseler yarı uyur bi pozisyonda geçirmiş olsalar da genelde bi gece kulübü havası hakimdi. dıpıtıss şarkılar ve de mavi-mor loş ışıklandırmayla otobüsü diskodan ayırt etmek baya zordu.

sadece o şarkılar yetmedi tabi ki, gezi sonunda sınıf şarkımız olsuun denecek duruma gelmiş bir taş attım pencereye de en çok söylenen şarkıydı. bir kişi (ki sonlara doğru bu kişi hep yiğit oldu) bir taş attım pencereye diye bağırdıktan sonra herkeş birden tık deedi diye çığlık atarken murat özel tık dedi dansını yaparaktan otobüsü daha da coşturdu. bi süre sonra bu işte profesyonelleşerek bir taş cama atılıp tık dedirtilir, anne olarak gizem kızım evde yok diye bağırtılır oldu, ama insanlar bi süre sonra bıktı yani, bıkmayanlar sağolsun dönene kadar aynı şarkı.. =) bunun dışında çileeee yarışması yapıldı. ozan korkmazın rekorları aransa da çok başarılı kişiler vardı. ama süre olarak olmasa da duyguyu vermesi açısından duruşu, surat ifadesi ve de sesiyle mesuta taptım, çile çekilecekse böyle çekilir yani =) bu ara da ranger konuğumuz oldu, gerek dansları gerekse ölü taklitleriyle ayrı bir renk kattı =) bu aktiviteler sonucu yaşanan havasızlık bize Beypazarı gezisini hatırlattı..

ayrıca berkenin ağzı açık uyuması sonucu ağzına kağıt sokalım, şeker sokalım puhohaha ve de berrağın ağız, burun vs kapanınca uyanmıyo puhohaha durumları da baya bi atraksiyondu. ama bu kadar hareket herkesi yormuştu tabi, yolculuğun son saatinde çoğunluk uyumaktaydı. varışımız planlanandan biraz erken oldu ama hişbişi. okulda bekçi bulmada tekrardan küçük bi problem yaşadık, kapıda bağırdık falan ama yararı olmadı, neyse ki sonradan bekçi amca geldi, okul bahçesine girebildik. orada biraz oyalandıktan sonra eve dönerekten geziyi bitirmiş olduk..

15/4/2006 - a$k yoğunlugu ve a$k ömrü ili$kisi

http://www.birebir.net/ebkz.asp?d=447784&cp=t

15/4/2006 - kendisine ne kadar deger verildigini merak etmek

http://www.birebir.net/ebkz.asp?d=447806&cp=t

buyrun...