Seni tanımasamda daha, bana ait bir şeyler olduğunu görebiliyorum gözlerinin ardında. Bilmiyorum beklide bu duyguydu beni senden vazgeçiremiyen ….

Bir şehir gibisin, hayellerin ardına gizlenmiş, sokakların ıtsız,duvarların renksiz ve meydanların sezsiz. Geziyorum anlamaya ve tanımaya çalışıyorum bu şehri;

Sanki benden korkuyor ve bu yüzden renklerini gizliyor sesini kısıyor bu şehir. Belkide bu yüzden hayellerin koşuşturması gereken sokakalar karanlığa esir.

Yalan yok, hiç düşünmedim değil, karanlığından ve sessizliğinden korkup geri dönmeyi, bu şehirde yaşamaktan ve yaşayacağım mutlu hayellerden vazgeçmeyi, ama bunada musade etmedi şehir ...

Ve içimden bir ses, kalmalı ve tanımalısın dedi. Düşündüm  bu gizemi terk ettiğimde  geri döneceğim yeri, daha büyük karanlıkların, ıtsızlıkların, ve sezsizleğin menbağı, yalnızlığın anavatanı yaşantıma..

Söyle bana ey sevgili, nedir bu gizemin nedeni? Ne demek istiyor bu ıtsız ve karanlık sokaklar, neyi anlatmak istiyor bu renksiz yosun tutmuş duvarlar, susmuş  neler gizliyor şu koskoca meydanlar?

Bilmelisin güzel insan;

Bu can ilk defa yaşayabileceği bir şehir uğruna yalnızlığa ihanet etti, ve cesaret edip girdi bu şehirden içeri, bir  çocuk kadar masum ve temiz hayellerinin fidanları avucunda.

Müsade et, çocuk kılığında neşeli  hayaller koşuştursun sokaklarında, müsaade et duvarların rengarenk boyansın huzura ve sevinç ve mutluluk çığlıkları yankılansın  meydanlarında…

         SON OLARAK EY SEVGİLİ UNUTMA, sevgisi; umutları ve sahip olduklarıyla, bu şehri fethetmek isteyen bir yürek var bu şehrin kapısında...