Bay Hatıra 

Damla

bir anda yağmur bir anda güneş ben alıştım sen de alış be güzel!.. zaten hepi topu bir damla beklediğim. düşecekte alnının çatısına topuğuna kadar ıslak olacaksın. vallahi öyle. kimi damlalar var ki habersiz ıslanırsın hemi de sırılsıklam kimi gürültülü yağmurlara inat.

beklemişliğim vardır elbet kaldırımın hemen kenarında betonun arasında açan çiçekle beraber. o da bekler ya, ondan. ikimizde bekleriz de ondan aslında. geleni geçeni çok olsada, herkesin bildiği tanıdığı olsada, başkasıdır o sürekli ertelenen kışın baharın. zaten derinden ve de içine doğru bakarsanız göreceksiniz esasen nazlıdır sevdiğim öyle her su ile etmez ki flört.

hemen yanında yürürüm her daim. boran olur fırtına yapar hava, çatılar uçar rüzgarından, dökülüverir asfaltı önüne kataraktan sel de inadına ıslanmaz sevdiğim. onun damlası daha bulut olmadan eteğine dökülen bir bardak sudan ayrılmıştır, bilirim. bilirim de beklerim. damla da damladır ki sormayın. gelir bir ahenkle salınarak ve de döne döne. seçer daha önce öpülmemiş bir yer kendine. ısalatır tepeden tırnağa ıslatır ki ahh...

bir damla düşer daha önceden bilinen. beklemeye değer.

bakmak mı?

bakmak mı dediniz? ben bakmayı severim. önce deviririm omuzlarımı içime büyükçe nefesler alarak ve de şişirip göğsümün orta yerini, başımı az eğerek sanki yerden çiçek alıyormuşcasına ve hatta tutup çiçeği en münasip yerinden sunuyormuş gibi, gözlerimi daldırırım aşağıdan aşağıdan sevdiğimin iki kaşının artasına. bajmak mı? evet bakarım. bazen elimde bir de kadeh tutarım bileğimi kırarak. öyle.

aklım gidiverir sallanarak bir o yana bir bu yana. içim geçer. öğlen uykum gelir en şekerinden. o zaman kısarak gözlerimi hafif hafif bir şeyler hatırlarım. vaktiyle flört ettiğim bir ağacı ya da dağın yamacında kocaman bir kayayı. hani orda mıdır diye de geçiririm içimden, hala durduğu yerde midir acaba diyerekten. bakmak mı? tabii ki bakarım. nerde olursa olsun her zaman bakarım ben. her şeye bakarım. güzelce bakarım. bir vakitler tiksinerek de bakıyordum ama artık nedense tiksinemiyorum hiç bir şeyden.

bazen gözlerim kararır, sabitleşirim. sanki bir yerlerde bir şeyleri hallediyormuş gibi dikerim gözlerimi oynaşan çocukların pantolanlarına yama cinsinden. o zaman da hoş olurum ama korkutucu derler görenler. sanki korkacak nem kaldıysa ya da korkutacak kim varsa... derler ya bilmezler, anlamazlar baktığımı. bakıp da nasıl kaldığımı.

en çok sana bakarken hoş olurum ben. ama söylemem. anla isterim. anlaşılsın da bilinsin isterim. belki de bu yüzdendir kaşımın gözümün sürekli yer değiştirmesi onca yüzümün üstünde. sonra bileğim taşıyamaz olur kadehi de cam kırıkları toplar kulağım. anlarım ki yine dalmışım seyrine mecnunu olup sevdanın. bakmak mı? bakmak bir efsaneyi yeniden anlatmak gibidir bence.

bakmayı severim. gördüklerim hep beni anlatır zira.

bay hatıra

hicran ne yazık bu faslın nihayeti

ömrünüz geçiyor eyy cehennem ateşine duyarsızlar. bilmez misiniz, kalmayacak kemiğinizden bile eser de hatırlanacaksınız hep nefretle. şimdi desem size " durun bedbahtlar yeter insanın insana zulmü" anlamazsınız. kalmışsınız şeytanla başıboş ve de yitirmişsiniz ruhunuzun ahengini. kim benzemek ister size, kim hayran kalır acaba ettiklerinize ya da kim diker hekelinizi bahçesinin en güzel yerine?..


sanır mısınız bir daha bahar gelecek de her bir yeri çiçeklerle bezeyecek! ayağa kaltığımız milyon yıldan beri var mı böylesi sizce karanlığın. çizilir mi acaba resimleriniz gözbebeğinize yerleşen nefretten ayrı! anlıyorum ki hepimizi yok etmeden gitmeyeceksiniz diyar-ı dünyadan afiyetle. aşk bitecek, sevda bitecek, evlada sevgi ataya saygı bitecek de siz kiminle kalacaksınız bir bardak sudan hayırlı? hangi selamsız dünya barındırır sizi sanırsınız kemiklerimizin sızısından habersiz!..

şimdi belki ben de benziyorum bu türden yazarak az biraz ağzınıza elinize amma zaten kendimi hiç yakıştıramamıştım mustafa kemal'e, da vinci ya da unutulmaz değerli zat-ı muhterem herhangi birine. devrik cümlelerin budalasıyım ben. öznem de yüklemiim de gizlidir cenenemimde. rıza göstermişim ölümden sonra da acı çekmeye takdiriyse beni tanıyanların, bilenlerin. varmışım da gitmişim yoluma bildiğim bütün şarkıların nağmelerini mırıldanarak. usanmazı olmuşum dünyanın utanmazı olmaktansa.


eyy başıboş güruh, eyy bi tamam ruh;

ne yazık ki hicran bu faslın nihayeti

hicran ne yazık bu faslın nihayeti

Söz gelimi mektup Benzey'e cevaptır

"yaşamış ta ölmüş Benzey
dokunup küle dönmüş
ateşe düşmüş ki ahh ne'deyim
çürümüş de kokmuş Benzey"


varolma hikayesi bilirim birilerine ait. öyle çok uğraşılması gerekmeyen, özetlerle anlatılan türden basit yaşamlardan çalınmıştır. bir vakit olunmuştur bir yerinde amma korkarak ve de utanarak kaçmıştır. oysa herkes bilmez mi " benzeriz birbirimize sevdikçe ve usanırız bu yüzden yüzsüzce"! ammaaaann demeli goncada kuşum. beklemeye alınmışın ya habersiz.. daha nic'olasın, heybetine sorguya cesaret mi var?.. neyse ne... 14 şubat sevgililer günüdür ya, yazarsın avunursun. biliriz ki sen türkü söylersin biz türkü yakarız. sen çığırırsın zavallım, biz edasını koyarız. sen ses olursun ancak be hey güzidar! biz aslen şiiriyiz daha hiç sesi çıkmadan..


sonra gelir mart'ı gelir nisan'ı velhasıl mayıs kokarsın tazesinden ve derinden her bir kelimen basiretsizce şahlanır ne yazık. utanman da yoktur ki Benzey utanasın. bir kaç harfe sıkışır da yanlış anlaşılırsın. tıpkı yanlış yerinden kurulmuş cümleler gibi bedbaht kalırsın. ne baş ağrısı terkeder ne de güzel düş kalır sefil ellerine, armağan bıraktığımız. anca kokuşursun yazdıkça, acaip merdivenlere bi çare insan kumkumaları. çığlık senin neyine namussuz, adını söyle yeter kanaatimce. zaten kim kalır senle sana biraz daha benzeyerek. biz olmak nerde sen nerde kalırsın.


bre deyyuz, bre insafsız, az mı sevildin de bağımaktasın hayasızca! bu ne küfürdür ki kesmektesin bileklerini kanının kirini akıtmak istercesine! sen kim olasın ki aşka dair cümleler kalsın dağarcığında. otur eyy namussuz baş köşesine bedel ödemişlerin. otur da nağme diz şimdi. yakışır biliriz sana yorgunluk. sen değil misin bilumum savaşların azraili ve de genç savaşçıların dudaklarına şahadet şerbetini değdiren. daha ne istersin zavallıdan be hey pabucumun katili, düğmemin hırsızı, kalemimin uğursuzu... daha ne istersin doymak bilmeyen şerefsiz tanrının kiralığı... daha ne istersin de akıtmaktasın zehrini cümlelerinle...


seni gidi sefil Benzey seni!

söz gelimi mektup kendini kandırmayı sevenleredir

akşamüstü çalgıcısıyım ben bugünlerde. bir duble rakıya güneşler batırıyorum içli şarkılar dinleyip. hafiften karartıyorum gözlerimi kimselere hissettirmeden. kanım yavaş ve ılık akıyor damarlarımda, biliyorum. midemde emsalsiz şölenler olsun diye rakıya dost tutuyorum bir kase yoğurt ile  haşlanmış patatesi. elim elime değiyor da arasıra anlıyorum bir kişiyim ama yeterliyim kendime.


saçma sapan bir çok şeyi özlüyorum bazen. eski ayakkabılarımı, deri ceketimi, annemin vaktiyle aldığı bir montu vs... insanları da özlediğim oluyor ama aldırmıyorum çünkü özlemek daha bir iyi sanki. görsem ne olacak zaten mezarlığımdan çıkarıp cesetleri ! o koku.. iyi değil. güzel olan ne varsa çürüyüp bozuluyor ne yazık ki.. biliyorum. bir duble daha içiyorum o zaman. bir yerlerde kadehler kırılsın diye iki elimle tutuyorum kalbimi. akşmüstü ya, affediyorum kendimi günahlarımdan. şimdi gelsin de çatsın yüzünü bütün eski dostlar, umurumda bile değil.

bay hatıra

sava ja gertane

meren du yare vendore
deman kortif haraye
le mone gortegi jerdeve
hevela vento munter
severa fellida seferde gune
hunte namk jarde gertevu
lebanner tubarden hever
severa mone severa

lateraki uçerya kambuçki
detturi şeburt
kuretten betre berteku gertu
juvela yave runmi hur
kevare jemus feyat
ne masta kanbi lettur
lateraki

huve bunde jeval
her mundeti saklemon
kureta bennuteryaki cinber
pere tergun hutter
sereye jave ferudi
levare buyle kentera
derte bune ferrudin
severan gune tereya
...


nitte zugo

söz gelimi mektup kendini vuran insanlar için öneriler içerebilir

söz gelimi mektup imkansız sevda için serzenişdir

belki de söylemediğim sözler için
biçilmiştir bu kefen
her kavgada kedinin gözünü oyan
farenin utancıdır esas
sevdaya tebelleş hasret
bu yüzden hafif geliyor ölüm
zira zamanını biliyorum


bugün geçer yarın da geçer
belki bir kaç zaman daha geçer ama
sen kalacaksın sanki
bir yerlerde
elimden kaçan
o şey
o
bir türlü
olmayan


sana dokunan ölüyor anlaşılan
dokunmayan
başka türlü pişman

demek ölümüne sevmektir yaşamak
hep inadına
hep eksik
hep senden veya benden
saklanmış olan

öyleyse var git yoluna
her papatyanın acil tüccarı
işim var biraz 
 

bay hatıra 

söz gelimi mektup hatırata ihanet edenlerin not defterinden aşırılmıştır

bir adı olsun ister ya insan, şöyle ya da böyle bir ad, hani çağrılmak için, bilinmek için, bir şey ya da bir şeyler için sadece bir ad ister ya insan; ne kadda kötü değil mi? Yani böyle apaçık düşününce bir ad ne kadar da büyük bir yükümlülük aslında! en azından adını taşımaya karar verenler için. ben daha yeni yeni düşünüyorum bu türden işleri. ad nasıl taşınır neden taşınır... bilmem ki neden taşınır da herkese söylenir? eminim iyi nedenlerimiz vardır hepimizin.

derim ki erken kararsın havalar da buggün erkenden yatayım, olmaz. derim ki; daha bir iyi başlangıç olsun tanışmamız, mümkün değil. ne yapmalı ne etmeli de her birini doğru yere koymalı derim de anlatamam kendime. neticede benim de iyi bir adım var sayılır. pek kimselerin hatırlayacağını sanmıyorum ama bir adım var işte. her bir kimseye söyleyebildiğim.

her şey bir yana nasıl vaz geçebileceğimi de düşünüyorum bu aralar adımdan. kimselerle tanışmak istemeyen bir çok kimliğimi sakınmadan çldürmek niyetindeyğm ama nerde bende o cesaret! hele bir de yalnızsan ölümüne yalnızsan ne gelir elden! boşvereyim yine en iyisi ben. neyse diyeyim. diyeyim de geçsin bu fassıl diğer fasıllar gibi bir çabuk. iyi yıllar dileyeyim ama yanlış anlaşılmayayım diye gizleyeyim yüzümü yastığımla yoganım arasında. yine de sana iyi yıllar sevgili arkadaşım. nerde olursan ol yüreğinde ya da kalın bağırsağında gizlendiğimi bilerek bitiriyorum cümlelerimi içine doğru bakarak. iyi yıllar sana olsun.

bay hatıra

söz gelimi mektup yalan söylemeyi beceremeyenlere atfedilmiştir

bizler zavallıyız. yalan söyleriz. hem de sevdiklerimizin gözlerinde kaybolarak. öyle bir kaptırırız ki kendimizi yalanın ahengine sanki biraz inanırız da söylediklerimizin her bir harfine. neden mi yaparız ne zaman mı yaparız; bilmem. biz insanız ya. hele de biraz insanlığımızın farkında isek kenarından bucağından az biraz okumuşsak bir kaç satırı olduğ haliyle, offf off...

bizler zavallıyız ne yazık biliriz bunu geceleri tam da uykuya dalarken ama çaktırmayız yastımıza yorganımıza çarşamıza. aynı yalanla yatarak aynı yalanla uyanırız kendi çukurumuzda niteliksiz sabahlarımızda. sabahlar dedim biliyorum. maalesef bizim de sabahlarımız oluyor bir tuhaf karanlıktan bir başka tuhaf aydınlığa uzanan. yalan öyle bir işlemiş ki kemik iliklerimizin nadir hücrelerine, vaz geçmek ne mümkün!.. arzuyla bağlandığımız dünyalığımızdır o ne yazık asla onsuz yola çıkmadığımız. aykırıdır bir de bize utanmadan.

bizler çaresiz yalancılarız. korkularımızı gafletle kaplarız ki dehşetin pençesinde gül açsın isteriz, o tutturduğumuz ağacın her bir dalında, hem de her sabah, hem de en bir kırmızısından ahengi tartışılmaz letafetiyle.yalan işlemiştir kanımıza sümükü böcekler gibi iki ileri üç geri veya bir başka geri adım dansıyla. bizler mi? yalancıyız işte!.. yalancıyız ama inanacak kadar gücümüz olsun istediğimizden muhtemelen, her yalana açığız da, hilekar ruhumuzun işvesiyle, hiiiç de bıkmadan.

bay hatıra

söz gelimi mektup öfkenin asil tadındadır