JUST WHEN U THINK EVERYTHING IS PERFECT.... 

Nerede duruyorum ben.Neden hep olamadığım olmak, yapamadığımı yapmak istiyorum.İnsan doğasının gereği çünkü bu.Hep ulaşılmazın arkasaından koşarak mutluluğu kovalamak..Ucundan ,kenarından yakalayınca da bırakıvermek umarsızca..Çünkü ulaşılan değersizleşir!Gerçekten böyle midir;yoksa biz istediğimiz için mi böyle olur?Gerçekten bunu istiyor muyum yoksa yaşamın bana getirdiği şey mi bu?Eğer yaşamın getrdiğiyse her şey benim kabul ettiğim, benimsemek istediğim gibi değil midir?Ya da en azından bana öyle görünmesi gerekmez mi??

Sakin ol kızım.Her şeyi sıraladın ama çözüme ulaşabildin mi?Önce sakin ol.Hangisinden başlayacağına karar ver ve ilk adımı at.Kırma kimseyi! Şimdi hatırlayamayabilirsin ama hatırladığında şimdiden çok çok daha büyük acı çekeceksin.İçinde karmakarışık olmuş duyguların ve düşüncelerinle öylece kalakalacaksın ortada.İşte bu yüzden sakin ol ve iyi düşün.Belki de büyümenin ne kadar sancılı olduğunun ayırdına varacaksın bildiğin halde..Sakin ol ve sabret!! 

Bu mudur?

Tepkisiz kalmak; dünyanın en zor ve en dayanılmaz davranışı olmalı..Öyle olmalı ki , karşısındakini boğazlatmak için kişiyi yeterince zorluyor.Düşünüyorum kendi kendime ''heyecanla ve büyük bir merakla yeni aldığım tokayı takmış ve nası olmuş diye sormaya gelmişim.En azından geçiştirilen bir güzel güzeli yeğleten bir tepkisizlik.Kötü de, iğrenç de, ehh de ,bişey deme kafanı salla ama tepki ver! Tepkisizlik insanı yeterince yaralayıp incitince de insan tepkisizleşiyormuş kendini korumak adına.Boş boş bakıyormuşsun.Hem de karşındakini kırmak,incitmek için; bilinçsizce..

Uzun zaman sonra..

Uzun zaman sonra yeniden merhaba...

İnsan bi ara dönüp de geçmişine bakmalı bence.Neler yazmış??Neleri kendine dert edinmiş??

Ve geçmişine takılmadan ama ondan yararlanarak yoluna devam etmeli.Sessiz ve kendince..

Dalga

Öyle bir yerde olmalıyım.

Öyle bir yerde olmalıyım ki,

Ne karpuz kabuğu gibi,

Ne ışık, ne sis, ne buğu gibi...

İnsan gibi.

Yine Orhan Veli..

Yine insan gibi..

Yarın!!!

Yarın okullar açılıyo.. Çok mutluyuuum =)

Bakalım bakalım geçen seneye nazaran bu sene neler değişmiş ;)

herşeye rağmen

Bazen kendimi aptal gibi hissediyorum.

ıııııı =))

sen ordayken..

olur ya..

yanındadır o..

bir zamanlar senin ya$ama amacın..

bir zamanlar bıkmadan usanmadan saatlerce izleyebileceğin..

bir zamanlar gözlerine bakabilmek için gözlerini feda edebileceğin..

i$te o gözler bir gün

sen ona bakmazken,

bakmak için ölmezken,

sana ısrarla bir$eyler söylemek ister..

karma$ık bir ifadeyle,

ne demek istediğini tam bilmeyen uzun bakı$lar..

fakat;

söylemese belki daha iyi olacağını dü$ündüğü $eylerdir söylemek istedikleri..

söyleyebilse belki rahatlayacağı,

fakat söylemesi zor $eyler..

sense bakarsın ne var? dercesine,

gözgöze gelince gülümser sana,

anlamsız bi mutluluk duyarsın..

sadece mutluluk veren bi his, sadece mutluluk içeren; o kadardır...

o kadar olmasını istersin çünkü..

daha fazlasını umut etmeden

i$te böyle bir ifade,

i$te böyle bir his...

eniss reloaded

uzun bir hayat molasından sonra..

kendine gelme vakti!

terazinin sağ ve sol kefelerini eşitleme zamanı..

doğal denge, doğal kontrole geri dönmek...

dolayısıyla ilk hayat deneyimi diyebiliriz =)

ilk defa bağımsız olma

BEN olma

yalnızca BEN..

en azından kendi içimde..

belki bi süre kendini kandırma;

kendime kanacak kadar güveniyorum galiba...

duygusal yazılara

uzun bi ara...

ne kadar uzun.;

bilmiyorum.................

dipsiz karanlık..-bir yazı-

"seni unuttuğum yalanıyla hayatı kandırmaya çalışınca,
hayat hiç olmadığı kadar acımasız tokatlar indirdi yüzüme.
sonrası; dipsiz karanlık...
sonrası; hatırlamaya bile dayanamadığım  düş yıkımları...
sonrası;karanlık ve rutubetli bir kuyu...
koca  bi boşluk...
sonrası; `yalnızlık´ kelimesine sığmayacak kadar derin bi yalnızlık..."

çok ho$ yazılmı$

tamamı için

http://www.gunesim.net/yazilar/biristanbulgecesi.htm

a$kta yarın yoktur sevgili..

çok hoş bi yazı..çok güzel..buyrun:

Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili. O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır. Gelir
ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur. Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar. Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular yoktur. Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili. İnsan bir başka ışığa teslim olur...

Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil, içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir. Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur. Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.

Hindistan'da Ganj Nehri'nin kıyısında yakılan yoksul adamın hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de... Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...

Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili, kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı hakikatlere daha yakınızdır, inan...

Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye. Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda, gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri, o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim. Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır. Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır... Bazen denizler, kıyılar çeker insanı. İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu. Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara... Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi...

İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler, kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...

Birazdan sabah olacak...

Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş, anneler ve korkular başlayacak... Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım...

Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış. Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını, cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek...

Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak...

Aşkta yarın yoktur sevgili...

ve bir ba$ka pazartesi günü $eysi...

beklenildiğinin aksine;

anlatılacak bişeyin olmadığı bir pazartesi..

daha doğrusu, anlatılmaması gereken şeylerin olduğu bi pazartesi..

belki insani duygular,

belki gerçek ve olması gereken duygular,

ama

benim istemediğim duygular..

yaşamaktan bıktığım,

ve hatta bazen, beni yalan söylemeye -ne olursa olsun- zorlamış duygular,

ne olduğunu tam olarak bilmediğim;

öğrenmek de istemediğim duygular...

başlangıcı mutlu bir gün, güzel başlayan;

sonrasında kara bulutların insanın moralini kapattığı bir gün..

ve yine o dengedengedenge..

ve yalnızlık,

olması gerektiği gibi, duyguların düşüncelerin rahatça çarpıştığı,

sessiz sakin bir ortam yalnızlık..

gözyaşı;

bu çarpışmadan dökülenler..kaybedilenler, belki sevgi içeren gözyaşları, kaybedilen yaşlar..

kaybolan hayat...

"değmez"

hem de hiç...

not: peçete için te$ekkür ederim çise =)

kaç kere "ben" dedin kendine...

merak ediyorum..

benim adlarını andıkların,

gözümün önüne getirdiklerim,

sevdiklerim,

bugün

her gün

ne kadar "ben"le oldular,

beni düşündüler..

benim onları düşündüğümden ne kadar az,

ne kadar fazla..

kaç tane olay ya da nesne onlara "ben"i hatırlattı?

kaç kere akıllarına "ben" geldim

ve kaç kere benim gibi bencillik yapıp,

kimin kendisini ne kadar düşündüğünü merak ettiler?

kaç kere sevdiler, sevildiklerinden fazla??..

kaç kere sevgileri boşluğa ittiler?..

ve kaç kere sevgi fazla geldi onlara, basit bulunan bir şey miydi sevgi, kaybetmek bu kadar rahat?..

dengedengedenge...

acaba nedendi hayatın akışındaki bu dengesizlik??

galiba

galiba o monoton bilindik hayatta, bir kaç farklı -fakat aslında olağan- olaylar olunca;

insan gereğinden fazla sevinip, gereğinden fazla üzülüyor.

gereğinden fazla sevindiğinizde ise bir süre sonra bunu farkedip,

o sevinçten öte bi hayal kırıklığı yaşıyor insan..

aslında içini o kıpır kıpır ettiren şeyin başkası için pek bi önemi olmadığını anladığı zaman..

ya da başkasının öneminin senin öneminin önüne geçtiği zaman...

göreceli kişisel tahminler -belki gerçekleri yansıtmıyor ama-

bu da dalgalanmaları oluşturuyor ruh halinde doğal olarak.

doğal olarak dalgalar aşındırıyor artık bizi.

nereye sürüklendiğimizi bilmiyoruz, bir daha ki dalgada ne olur?

bilmiyoruz

umutlar bir daha geri döner mi bilmiyoruz.

umutsuz insan nasıl yaşar?

bilmiyoruz....

birini son kez gördüğünü bilmek..

bir ortaokul anısı...umarım bir daha yaşanmayacak şeyler..

mezun oldugunuz gundur okuldan
sizin icin onemlidir ve onun yeri ayridir.
sarilirsiniz gorusmek uzere diye..
ama hissedersiniz onunla gorusmenize engeller cikacagini.
birakmak istemezsiniz bi muddet..
sonra o kendini ceker..
gorusuruz der...

aradan 6 ay gecer.eski okul arkadaslarinizla bulusma ayarlarsiniz.onu gorecegim diye mutlu olursunuz.
gidersiniz.
5 dakika once isi oldugu gerekcesiyle kendisi oradan ayrilmistir.
yine olmaz.
siz onu hala seviyorsunuzdur ama

1 yil daha gecer.
yine bi bulusma.yine aklinizda o var.
ona son sarildiginiz ani hatirlarsiniz...
onu hic birakmak istemediginiz ani..
onu gormek, o hayatinizi degistirmis insani gormek heyecanlandirir insani
ve haber gelir.
hastanedeyim gelemiyorum
dayanamazsiniz.
ugruna saatlerce agladiginiz, dusundugunuz insan, ayni semti paylasmaniza ragmen yine sizden uzaktadir, uzakta olacaktir.
ve yine aglarsiniz alistiginiz sekilde..

aylar...
yillar gecer..

gun gelir.
hayattan biktiginiz bir gunde..
gucunuzun kalmadigi bir gunde olan olur.
bir cift goz sizi sizden alir.
sadece sizden degil ondan da almistir artik

(bkz.: hayatinda donum noktasi olmus kisileri unutuvermek)

artik bambaska bir hayat baslamistir.
artik hersey bambaska birinin uzerine kuruludur.
artik o o kadar da umrumuzda degildir, basimizi dondurmustur ask

nankor olur insan.
ona, suna, baskasina degil
kendine nankor olur
sevemez artik gercek sevmekten sonra..
sevemiyor...

özlemek

gerçekten değer verdiğin kişilerin yokluğu onları ne kadar özlediğini hatırlatıyor bazen..

gözlerinin onu ne kadar aradığını.

onun gözlerini ne kadar aradığını..

bir gün bile olsa.

bazen bir saat..

sevmek güzel de,

ayrılığı çok zor...

Radar

   Bazen kendimi aciz hissediyorum hayata karşı..Düşünmek istediklerimi düşünemediğim, konuşmak istediklerimi konuşamadığım için.İnsanlara istediğim özeni gösteremediğim, sevdiklerime bunu hissettiremediğim için.Ama en çok kendimi bulamadığım için kendimde....

   Bazen şöyle bi bakıyorum herşeye...Aynılar hemen hemen.Pek birşey değişmiyor .Arada birkaç parça gidiyor yerini yenileri dolduruyor.Ya ben??? Benden gidenler de dolduruluyor mu?Ya da sadece başkalarının yerini dolduran sıkıcı bi kişilik miyim?

   Kendimi artık bu hayata karşı güçlü hissedemiyorum.Desteklerle ayakta duruyorum.Hep bir huzursuzluk var içimde.Neden arıyorum devamlı...Bulmasına buluyorum da....

İlk aklıma gelen dengesiz bir kişiliğe sahip olduğum.Gerçekten biraz dengesizim sanırım...

Sonra büyüyor olduğum geliyor aklıma.Ben değişiyorum ve bu değişimi yadırgıyorum.(Ama zaten değişmeyen tek şey değişimin kendisi değil midir?...)Ve bunun gibi bissürü neden işte.Bunların içinde de öne çıkan birkaç tane var tabi.Acaba birçok şeye yetişeyim derken çok parçaya bölünüp herşeyden biraz çalıyor muyum?Eğer öyleyse bundan en çok bn zararlı çıkıyorum.Çünkü kendimden de çalıyorum...

   Bir de insanları istemeden kırıyorum ve bazen bu hiç umrumda olmuyor.Bunu farlettiğimde ise neredeyse yıkılıyorum.Her sefereinde...

Bunun sonucu nereye gider? Yada bu yazıyı neden bu kadar çok değiştirdim?..Hiçbir fikrim yok...

  Orhan Veli beni biraz anlar gibi yazmış :

  Bilmem ki nasıl anlatsam;

  Nasıl, nasıl size derdimi!

  Bir dert ki yürekler acısı,

  Bir ert ki düşman başına

  Gönül yarası desem...(?)

  Değil!

  Ekmek parası desem...

  Değil!

  Bir dert ki...

  Dayanılır şey değil!

Elektronik

hani vardı ya...

hani vardı ya ukteler;

insanı tırtıklayan sürekli..

vardı ya a$k;

biterken hatıralar bırakan..

vardı ya sevgi;

ne olursa olsun bitmeyen..

vardı ya cesaret;

hissettiklerini herşeye rağmen söyleyen..

vardı ya korku,

söylerken elleri titreyen..

vardı ya samimiyet,

titrerken ellerde oluşan o sıcaklık bir nefeste..

vardı ya değer;

onu herşeye rağmen özel kabul eden..

hepsini bir anda yaşamak; o kadar heyecanlıdır ki.. o kadar rahatlatıcıdır ki.. o kadar güzeldir ki.

aynı zamanda o kadar

o kadar zordur ki...

sanki yıllar sonra geçmişten bahsedercesine,

yıllar sonra birbirimizden bahsedercesine,

yıllar sonra onu özlercesine,

doğru zamanı beklemeden,

doğru zamanı yaratırcasına...  (bkz.: doğru zamanı beklemek)

güzeldir korkusuzca içinden geleni en güzel şekilde söyleyebilmek..zordur ama

bu zorluğu yaşamak ise

ayrı bi güzel...