BULUTLAR PUSUDA 

Çocuğum

Yıllar var ki çocuğum anlayamazsın

Annenle ben, ikimiz hep hayâller kurduk

Senin içindi bütün hazırlıklarımız

Bekledik seni, falcıya divan durduk

“Gelecektin.” Bunu biliyorduk

Falcı kadın da öyle diyordu

Bıçak yemiş kanıyor şimdi anılarımız

 

Ya çocuğum işte hep seni andık

Senin için yandık, yandık

 

Annen maviş elbiselerini işledi ilkin

Ben maviş beşiğini hazırlarken

Tükenmez derecede mesuttuk

Yıldızlar gülümsedi yüzümüze

Sabırsızlandın sen, yalnız daha erken

Daha hazırlanmadık biz hani çantan

Nerde defterin kalemin?

 

İşte çocuğum öylesine bekledik seni

Niye gidip de ağlattın bizi?

  

Ortalık kar, tipi, bütün yollar kapalı

Yıldız yıldız geceler de bitti

Sonunda sen doğdun çocuğum

Sen doğdun ama ölümüne

Ebenin kollarında soğuk bedenin

Ağlamak girdi şimdi öykülerimize

Zaman kötü, kader gülmedi yüzümüze

Sen, sen niye ölümü tattın bizden önce

Acelen neydi be çocuğum?

 

İşte çocuğum bak elbiselerini görüyor musun,

Yoksa sen de çaresizliğimize ağlıyor musun?

 

Ağlamak var kaderimizde biteviye

Ağlamak var gecemizde gündüzümüzde

Şimdi gün bir başka doğuyor üstümüze

Bir başka haberler getiriyor bize

Senden çocuğum... Teselli oluyoruz

Biz seni güneş ülkesinde biliyoruz

 

Sen ağlama çocuğum bizim yalnızlığımıza

Annenle biz şimdi hep seni anıyoruz.

Oyhan Hasan BILDIRKİ