BULUTLAR PUSUDA 

Dut Ağacı

Dut ağacı!

Dün sana sırtını vermiş,

Elinde kalem bir şair gördüm.

Yazıyordu yıldızları karalaya karalaya

Ve dinliyordu cırcır böceğinin sesini

Koyu gölgende ağlaya ağlaya.

 

dut ağacı!

Bugün keserken seni

Elinde balta bir oduncu gördüm.

Kesiyordu taze dallarını acımaya acımaya

Ve bazen sıcağa küfrediyordu

Gölgenin yokluğuna kıza kıza.

 

dut ağacı!

Bir zaman sonra yine geldi o şâir,

Göremeyince sana sırt verdiği gövdeyi

Ağlattı kalbindeki en tatlı köşeyi:

“- Bu insanlarda hiç insaf yok mu?

sırt verip gözlerimde ararken

Eşsiz sevgilimin hayâlini

bulurdum dibinde senin.

Ama şimdi

Yıldızlarda kaldı umudum.” dedi.

BULUTLAR PUSUDA Oyhan Hasan BILDIRKİ