ilk
sorunlar,kıskançlık
bu akşam herşeyi düşünmeye çalıştım.hayatı,neler yaptığımı,neler anladığımı,değişimden kaçmaya çalışırken bilmeden çamura saplanıyormuşum gibi bir hisse kapıldım.evet ben değişmeyecektim aiilemden ayrılıp okumaya geldim diye.ama insan hiç mi etrafına bakmaz ki.hakkaten bakmadım.insanlar neler yapıyor bakmadım.kendime inşa attiğim dünyamda kaldım.değiştirmedim.tabiki inançlarımı değiştirmem sözkonusu değil ama neden sanki biraz ilgili görünüp insanlarla olan iletişimimi ilerletmedim ki.neden bu kadar kopuk oldum.bişeyler yapabilirdim.hayır hep yalnız ve benimle aynı şeyler öğretilmiş insanlardan başkasına gitmedim.ama şimdi bir üzüntü var.lisedekiler gibi sanmamdan dolayı yapmış olabilirdim bunu.ama gördüm ki insanlar büyüyünce daha farklı.ve ben bu farklılıkları kaçırdım.artık kabul edilmem de zor.çünkü onlara hiçbir şey vermedim.neden ağzım çok laf yapıp herkesin gönlünü alamadım ki.herkes için limited ilişki kurma insanı mıyım.Üzüyor beni.evet .bi de yurtdışına gitmiş arkadaşlarımın resimlerine bakarken kıskanıyorum.çünkü belki hiçbir zaman gidemeyeceğim.yüzeysel mi kalıcam yani.sorunlarım bile küçük.öyle aptalca sorunlarım var ki insanların anlamasına imkan yok.herkesi kuşatmak çok zormuş be.kendimi nasıl bir fanusa hapsetmişim.ilginç.çok ilginçYorum Yap
{ Önceki Sayfa } { Page 9 of 28 } { Sonraki Sayfa }
Hakkımda
Profilim
Arşiv
Arkadaşlarım
Fotoğraf Albümüm
Linkler
Kategoriler
Son Yazılar
boredbaşlıksız
kötü
korkunç
ağlamak
Arkadaşlarım delikanli
