ilk
korkunç
Korkunç bişey daha oldu.Zaten yaralı sayılırdım.Diyordum ki kimse beni sevmiyor.Böylece bu dünyadan akıp gidecek miyim yani bilmem ne bilmem ne.Birine bir his besliyordum.Uzun zaman sonra bir cevap geldi.Ama bulanık çok bulanık.Anlayamadım,emin olmaya çalıştım.Emin olmaya çalışmak,sorgulamak o küçük pembe toz parçasını da süpürdü gitti.Acaba yanlış mı anladım diye sormak yetti,yine bitti.Daha başlamadan yine bitti.Acı verdi.Öncedan acılıydı şimdi daha büsbütün yerleşti.Çünkü bir ışık yandı söndü.Bundan sonraki hayatımda aklımda kalacak bir ışık.Hayata geçen bir ışıktı.Kalbimde kalan bişey değildi yalnızca.Sözlere dökmüş idim.Yine olmadı.Belki hakkaten hayırlı değil o yüzden bu olumsuzluklar.Ama gönül yine dinlemiyor.Suç bende diyor içimdeki..Yine kaybettin diyor.Başaramadın.Başarısızsın.Gönül alamadın.Sevemedin.Ya da bunu gösteremedin.Yine yalnız ..Yalnızlık Allaha mahsus idi.Pekii ne olacak.Bu beden bunları kaldırabilecek mi.Mutsuzum mutsuzsun mutsuz mutsuzuz mutsuzsunuz mutsuzlar.Defolun gidin düşünceler.Yediniz beynimi.Mutluluk vermediniz.Bir sevgili verdiniz mi hayır.Ahlaka uygun olsun dediniz,kariyeri düşün dediniz,ölümü hiç düşünmediniz.ölüm var idiyse kariyerin önemi nerede bunu bi açıkla.Bir gönüle girmek,bir kalbi elde tutmak en evla olan değil mi.İşte bu evet.Güzel kanepeler,güzel mutfak eşyaları değil,güzel ve benim olan bir kalp istiyorum.Biliyorum zor.Ama halen bir umut işte..Yorum Yap
{ Önceki Sayfa } { Page 4 of 28 } { Sonraki Sayfa }
Hakkımda
Profilim
Arşiv
Arkadaşlarım
Fotoğraf Albümüm
Linkler
Kategoriler
Son Yazılar
boredbaşlıksız
kötü
korkunç
ağlamak
Arkadaşlarım delikanli
