Başlıksız

buluşma

ışıltısını özlemişim denizin. güneş, onun güzelliğini yansıtmakta cömert davranmıştı dün.   uzunca bir zamandır eksikliğini hissetiği  ilgisini geri kazanmıştı o gün besbelli. geniş  gülümsemesiyle, ışıldattı gözlüğümün camlarını. rüzgar getirdi burnuma denizin kokusunu hiç tasalanmadan hamile burun deliklerime. iki katı daha fazla duyuyor bu kadın kokuları diye geçirdi belkide içinden. oh! dedi, içine çekti o güzel kokuyu onca zaman hasretten kurumuş, adeta  kavrulmuş, odalarda kapalı kalmış bedenim ve ruhum.öyle bir vakit geldiki herkesi evine kovalayıp aceleyle  gitmeyi aklına koymuş rüzgar, estirdi de estirdi bacaklarıma ve sırtıma. adeta itekledi omuzlarımdan gideyim diye gerisin geriye. kaya gibi direndim, kafa tuttum hırçın davranan rüzgara. tahmin edebildim ertesi gün yaşayacağım bel tutulmalarını, sızlanmalarımı. güzel bir gün oldu demeye çalışıyorum kısacası. özlediğim bahara hoş geldine gittik. tesadüfen ardarda geldi güzellikler. işte neşe doldu insan

ikizlerle pazar

pelince

cevizin yaprağı dal arasında, benim sevdiceğim yok arasında...

23 Nisan hadi neşe dolsun insan

(pazartesi şiiri) saatlerce

sıkı sıkı.

Son çare diye

Ben hep...

Kendinden

sevgiliye mektup

problemlerin kaynağını artık çok iyi biliyorum, hatta bereber yaşıyor,

hayatımı paylaşıyorum.

ben mükemmel değilim. herkez gibi takıntılarım, kuruntularım ve korkularım var. 

onların varlığını biliyor, üzerinde silgiler eskitiyorum. yeniden, yeniden yazıyorum.

bazen  orasına burasına resimler çiziyor,  gerekir diye tekrar,

tekrar  okuyorum. kendi üzerimde çalışıyorum. ayağıma bağ

olanları eğilip, kocaman göbeğimle,çözmeye çalışıyorum. biliyorsun yardım alıyorum.

dinle sözlerimi, bak gözüme, var mı çocuk bakışları? konuşmaları? 

peki ey sevgili, sen ne yapıyorsun? senin korkuların, kuruntuların, takıntıların

ne alemdeler? saçıyormusun oraya buraya? atıyormusun  kar topları biz insancıklara?

şaka gibi oyun gibi?

bana kalırsa kanatan kartopları uçuşuyor bak yine  üzerimizde.

zavallı sevgili keşke herkez kör olsa...

yüreğimin derinlerinen

Yeni yıl... 2007.

günaydın!!!

yuva yaptım

idare bende!

bir yapboz oyunu var zihnimde,

birleştiriyor hasta elleri nefretle,

gerçekleri ise geçmişin tanıkları ile.

 

dur bakalım idare bende!

bekledik onca sene; çaresiz sancılar ile.

 

tamam, çözeceğiz son düğümü kendi ellerimizle,

iyi gelmez, zamanı değil, biliyorsun niye.

unutma güneşimiz hep bizle...

kar tanesi

biri  tıkladı penceremi bu sabah. kaldırttı kafamı köşe yazısından.   benim beyaz  kar tanesi gelmiş çok uzaklardan, bilmiş beni geçen yıllardan.    açtırdı bana penceremi, mis gibi kokusunu yaydı  salonuma, müjdeleyerek beni bekleyen bembeyaz günlerimi.   uçuştu diğer pencerelere,   tık,tık tıklamaya.

Diyeceklermi?

keşke bir yolu olsada sorabilsek doğmamışlara. 

anlatsak kendimizi sebeplerimizi, eksiklerimizi,

onlar için yapabileceklerimizi.

dinleseler bizi bizden, baksalar resimlerimize ,

sorup soruştursalar.

versek ellerine büyülü bir teleskop, baksalar  onunla

koşacakları toprağın  direncine, temizliğine, pisliğine.

dolaşsalar gözleri ile dünyayı, bilseler savaşları,

açlığı, yalanları,

'olsun, yaşamaya değer', diyeceklermi?

bizi beğeneceklermi?

 

 

kuş olmuş eller

yine duygularım yoldan çıktı. zincirlerini kırıp, sürükledi beni yollarda. baka kaldım kendime hayretle ve acıyla.  yüzümü diğer yöne çevirmiş,çivilemiştim adeta. 'buda nasıl oldu' deyip duruyorum kendime. bir bisikletin arkasında hayata kollarını açmış, kendini kuş yapmış, çırpınan minik eller. heyecanını okudum, coşkusunu satır, satır.okudukça kırdı zincirlerini birdaha, birdaha kahrolası duygularım. baka kaldım küçük kıza. 'bak, bak çeviryüzünü' dedi bana duygularım, 'minik eller kuş olmuş babasının omzunda'. ondan aldığı kuvvetle uçup uçup konuyor tekrar omuza. coşkuyu okudum ve gayreti de. uçmayı öğreniyordu , özgür olmayı , soluk almayı, yaşamayı , güvenmeyi, sevmeyi, hayatı. muhteşem resme bakakaldım gözyaşlarımla. bir el tuttu kafamı , çeviremedimgeriye. bir yerde ben,bir yerde zincirler, ve çivilerle kaldım bir köşede. küçük kız ve babası köşeyi döndüler, evlerine belkide . çok canım yandı çok. bunca zorluk arasında bir de bu nankör duyular çıktı önüme. .

Yorgun Deniz

 

bu sefer denizi sakinlemiş gördüm.gürültülü dalgalarını savurmuyordu kıyıya. henüz gelmemişti fog balıkları... onları bekleyen başkaları da vardı.denize uzun, uzun bakan birkaç emekli göz. bir avuç insan kalmıştı yani. belli ki onların araları iyiydi deniz ile.diğerleri  şehirlerine gitmişler, şimdide şehirlerini hoyrat kullanıyorlardı. öfkesi dinmiş deniz kafasını dinliyordu . sanki onarıyordu kırılmış duygularını,pisini atıyordu  onu zorla kirleten insanlardan geri kalan.kendini daha sadık , gerçek  misafirlerine hazırlıyordu. umutla, heyecanla, sevgiyle...

 

 

Günaydın Güneş

güneş uyanınca öğrendi tatilde olduğumu.

beni Yalova vapurunda yakaladı.

sisin ardından öyle bir gülümsedi ki bana,

işte bu nefis manzarayı hediye etti,

pozverdi tüm güzelliği, masumiyeti ve saflığı ile

uykusundan uyanmış bir bebek gibi.

yol telaşından kaldırdım hemen kafamı, aldım selamını.

ölümsüzleştirdim sondakika sıcacık bakışmamızı.