born in fall

i$te öyle bir $ey....

değer verdiğin ki$iler sana ne kadar değer veriyor,

bilmek istiyorsun bazen..

bilmek istiyor insan sevdiğini

tanımak istiyor....

bir yerden sonra insan..

sevemiyor eskisi gibi;

ne yapmak istediğini bilmiyor tam olarak..

ne istediğini bilmiyor çünkü

kimden ne kadar ne istediğini..

sevdiğinden emin olmak istiyor insan..

onun mutsuzluğuyla mutsuz, onun üzüntüleriyle üzgün olmaktansa

mutlu etmek istiyor hayatı boyunca..

manevi yönden beslemek istiyor kendisini ve onu;

maddiyat etrafında dönen bir dünyanın içinde kaybolmaktansa..

olmuyor hiçbir$ey eskisi gibi

dün ölü,

yarın meçhul,

elimizde bugün var...

ve biz aklımızdan geçenleri yapmamak için,

o cesareti toplayamadığımız, bo$vermek kolay kaçtığı için

her gün bir sebep üretiyoruz kendimize..

çünkü anıları unutamayacağımızı, hayalleri unutabileceğimizi dü$ünüyoruz.

kötü anılar bizi korkutuyor,

ya$adığım için, ya$adığımız için..

korkuyoruz.

hayaller tatlı kalıyor bir kö$ede gerçekle$meyi bekleyerek;

onlar da sıkılıyorlar artık bi süre sonra.

sıkışıyorlar rüyalarda...

rüyalarsa;

sizin için artık bir$ey ifade etmeyen

ya da öyle olduğunu dü$ündüğünüz birisini,

siz yatağınızda yatarken, çıkıp geliyor yakıcı bir ate$le..

hani rüyalardaki hissizlik vardır ya..

i$te rüyanızda o size dokunduğunda; a$ıyorsunuz o hissizliği,

her$ey en gerçek haliyle kar$ınızda oluyor sanki..

o an bir kaç kelime ve yakınla$ma..nefesini teninizde hissetme..

uyanıyorsunuz aniden;

ve dü$ünmeye ba$lıyorsunuz saatlerce yerinizden kıpırdamadan...

"neden geldin ki rüyama"

diye

o anı tekrar ya$amak istersiniz,

tekrar,

tekrar...

tüm hisleriniz alt üst olmu$ halde, aklınız o gerçeği yüzünüze vurur: Rüyaydı bu

zararlı oluyor bu rüyalar bazen..

çok zararlı..