born in fall

birini son kez gördüğünü bilmek..

bir ortaokul anısı...umarım bir daha yaşanmayacak şeyler..

mezun oldugunuz gundur okuldan
sizin icin onemlidir ve onun yeri ayridir.
sarilirsiniz gorusmek uzere diye..
ama hissedersiniz onunla gorusmenize engeller cikacagini.
birakmak istemezsiniz bi muddet..
sonra o kendini ceker..
gorusuruz der...

aradan 6 ay gecer.eski okul arkadaslarinizla bulusma ayarlarsiniz.onu gorecegim diye mutlu olursunuz.
gidersiniz.
5 dakika once isi oldugu gerekcesiyle kendisi oradan ayrilmistir.
yine olmaz.
siz onu hala seviyorsunuzdur ama

1 yil daha gecer.
yine bi bulusma.yine aklinizda o var.
ona son sarildiginiz ani hatirlarsiniz...
onu hic birakmak istemediginiz ani..
onu gormek, o hayatinizi degistirmis insani gormek heyecanlandirir insani
ve haber gelir.
hastanedeyim gelemiyorum
dayanamazsiniz.
ugruna saatlerce agladiginiz, dusundugunuz insan, ayni semti paylasmaniza ragmen yine sizden uzaktadir, uzakta olacaktir.
ve yine aglarsiniz alistiginiz sekilde..

aylar...
yillar gecer..

gun gelir.
hayattan biktiginiz bir gunde..
gucunuzun kalmadigi bir gunde olan olur.
bir cift goz sizi sizden alir.
sadece sizden degil ondan da almistir artik

(bkz.: hayatinda donum noktasi olmus kisileri unutuvermek)

artik bambaska bir hayat baslamistir.
artik hersey bambaska birinin uzerine kuruludur.
artik o o kadar da umrumuzda degildir, basimizi dondurmustur ask

nankor olur insan.
ona, suna, baskasina degil
kendine nankor olur
sevemez artik gercek sevmekten sonra..
sevemiyor...