14/2/2007 - gece yarısı yazıları 1(11.02.2007-23.23)
uzun olmayalı yazmayalı.çok yazım geldi ama tuttum kendimi ;çünkü içim karamsarlık doluydu.hayallerimi umutlarımı yitirmiştim. şimdi buldum mu? hayır. ama sanırım daha iyisi oldu.yeniden doğdum ve kendime yepyeni 1 yol seçtim yepyeni 1 benlikle. çok sorguladım kendimi ne istediğimi ne istemediğimi.
(bu yazıları biraz kafa dağıtmak için yazacağım ders aralarında o yüzden gece yarıları yazıları adı)
her neyse...
iyi şeylerden bahsedeceğim...
öncelikle değişimden değiştiğimden bahsedeceğim. yeter demekle başladım değişime. üzülmeye ağlamaya yeter demekle.sonra beni üzen şeylere yeter dedim artık hayatımdan çıkın fazla oldunuz dedim 
hayatım (geleceğim) ellerimden gidiyordu ve ben sadece bakıyordum buna yeter dedim.sonra tutmaya çalıştığım şeyin aslında var olmadığını anladım ve biraz daha bocaladım.sonra bir gün beynimin en ucra köşesindeki 1 fikir meydana çıktı.ben ''doktor'' olacağım.evet tüm umutlarımın hayallerimin bittiği yerde nefes almaktan yorulduğum anda içimde yepyeni heyecan yepyeni bir istek uyandı.ve ben ona sımsıkı sarıldım.gerçekten istediğim şeyi anladım.hayatım hastanede geçmeli benim insanların arasında.6 sene okuyup önümdeki örnekler gibi olmak beni korkutmuş ve doktrluktan soğutmuştu.kolay yoldan bir an önce hayata atılmma isteği kaplamıştı benliğimi.ama sonra öyle birşey farkettim ki emeksiz ,çabasız hiç birşey tam olmuyor.çalışmalı,çalışmalı,çalışmalı...
sonra belki de en sevdiğim özelliğim çalışmayı sevmem 6 seneye ve daha fazlasını göze almama yardımcı oldu.sonra insanlar ne kadar kötü olursa olsun seviyorum onlara yardım etmeyi gözlerindeki parıltıyı görmeyi o parıltıyı yaratabilmeyi.
daha sonra yaşadığım ve yaşamak istediğim hayatı gördüm ve karşılaştırdım.evet ben öyle 1 çevrede yaşamalıyım.
insanlara yardım etmeyi,birşeylere katkıda bulunmayı seviyorum.hayata insanlara benden birşeyler kattıkça nefes alıyorum yaşadığımı hissediyorum.
evet ben doktor olmak istiyorum ve umarım olurum.
(tabi olmuşken en iyi olmalı hacettepe olmalı)
| 
