19/7/2008 - birikenler...

sondan başa gideceğim bu sefer. belki yapozu sondan tamamlarım.

içimdeki en son kötü duygu;düşüncesiz,ince ayarsız,bencil insanları sevmediğim. bu normal belki ama onların yanındayken katil olmamak için zor tutuyorum kendimi. ve ne yazıkki çevrem bu insanlarla dolu. bu yüzden belki susmaya başladım. yazı yazmaktan bile uzaklaştım. insanlardan kopmamı hiç söylemiyorum. kendimi doğaya verdim. kitaplar filmler şarkılar insanlardan daha yakın.yıldızlarla konuşuyorum sessizce geceleri. güneş sarıyor bedenimi gündüz. yalnız değilim yani yine:)yalnızlığım bile arkadaş bana artık.

tam şu an sivrisineklerden ne kadar nefret ettiğimi fark ettim bi sivrisineği kovalarken. bazı insanları hatırlattı bi anda bana. kendi karınları için insanları emen bi hayvan,küçücük bi hayvan ama insana zarar veriyor.her neyse başkalarını ırakıp kendime döneceğim artık.

 yavaş yavaş büyüyor muyum ne?

her geçen gün çevremde olan biteni daha mantıklı anlamaya başladım. en azından ayrıntıları görebiliyor ve düşünebiliyorum. bu cümlenin de ucu diğerlerine dokunuyor da neyse:) aslında kısaca demek istediğim farklı olduğumu biliyorum ve her geçen gün daha iyi anlıyorum. hiç kimsenin kimseye değer vermediğini görerek,sevginin yerini çıkarın aldığı, insanların hayvanlaştığı i dünyada büyüyorum.