Belki’mi geri istiyorum..

Hayata arkasını dönmüş, her şeyden ümidini-umudunu kesmiş, yitmiş bir birey olmak istemiyorum. Karamsarlık göründüğü boyutta değil aslında ama, ben o belki’mi yaşamak, saplantılı ve korkak kalmamak istiyorum. Kapının deliğinden bakmak yerine, açıp sonuna kadar, merdivenlerden aşağı hatta belki yukarı bakmak istiyorum.

Mutsuzluğa zincirle bağlı olmak yerine, mutluluğu zincirle bağlamak kalbimde, belki’mi takıp koluma, denemek istiyorum. Değişimi beklemek yerine, değişmek istiyorum. Eşyadan öğrenilen hayat gerçeği vardı bir yerlerde, herkesin öğrendiği bir şey vardı. Benimki şuydu:

Kalemin yazdığını silginin iz bırakmadan yok etmesini beklemek hatadır.
Ya düzgün yazacaksın hayatını, ya da izlerini sindireceksin geçip gidenlerin..

Sindirmek istiyorum her şeyi, herkesi. Kendimi, değişimi.. İzlerin üstünden son kez geçip, tanıyıp yazılan bütün yanlışları, gerisin geri ileriye koşmak istiyorum. İzin bittiği yere bir çentik atıp, bembeyaza bu sefer sakin ama sağlam adımlarla yürümek. Çünkü biliyorum yazılmamış sayfaların kayganlığını, boşluğun ürkütücülüğünü. İstemeyi istiyorum.

Belki’mi geri istiyorum..

Kimbilir “belki” benimle kalır bu sefer..

                                                                                              25/03/2008