OLDUM  EY GÖNÜL

Az söyledim, öz söyledim sözümü;

Öz içimde, ölmez buldum özümü!..

Sende imiş bu esrârın çözümü;

Hayret ettim, hayran oldum ey gönül!..

Yıllar yılı oyalandım, oynadım;

Nefsim beni, ben nefsimi kınadım!..

Oda yandım, od içinde kaynadım;

Bulut bulut böyle doldum ey gönül!..

Çile çektim, emek verdim bu handa;

Bir ten aştım, cana düştüm cihânda!..

Dostun nazar eylediği mekânda;

Sevgi sattım, sevgi aldım ey gönül!..

Al al oldum, gülde buldum rengimi;

Bilen bildi, nefsim ile cengimi!..

Gören var mı varlık içre dengimi?..

Bir âleme, öyle daldım ey gönül?!..

Can evimde, pay eyledin bu gamı;

Sen eledin onca helâl, haramı!..

Kaç kez buldum, aradığın makamı;

Kaç kez kaçtım, sana geldim ey gönül!..

Varlığımı, bir aşk aldı kapında;

Hakikatin gülleri var yapında!..

O sınırsız ufku saran tapunda;

Duy sesimi, arşa saldım ey gönül!..

Berceste Dergisi, Mart 2006)

bercestedergisi.com