SES

Zamanı belli değil, nerde olsam orada

Gönlümü hüzne boğan bu hıçkıran ses kimin?

Bir zehir içmiş gibi dağıtıyor acımı.

Sanıyorum susacak son şarkısı içimin.

Aklımda ihtimali bin türlü neticenin

Bir ölüm sonrasının soğukluğu kanımda

Bir dal gibi kırıyor yaşamak umudumu

Hayata tutunmaya kalmıyor imkânım da.

Bu sesle uyanıyor bu sesle uyuyorum

Belki söylediklerim yalan gelecek size

Gözlerimi alırken şafağın ilk ışığı

Bu sesle iniyor gün kan rengi bir denize.

Bu ses ki, yuvasından uçuruyor kuşları

Tipisi fırtınası eksik olmaz dağ gibi

Bu sesin sahibini görebilmek arzusu

Yüreğime işliyor bir kara sevda gibi…

(Berceste Dergisi,Mart 2006)

bercestedergisi.com