25/12/2007 - HER ŞEY DE BİR İŞARET VARDIR

Farkındalık:

Zaman ilerledikçe, bedenimiz ve organlarımız geliştikçe, deneyimlerimiz ve öğrenme olanaklarımız arttıkça, hem kendimizin hem de sosyal ve doğal çevremizin var olduğunun farkına varmaya başlarız.

Beş duyumuz ile çevreden veri toplayan, (çevreden bize gelen, ses, ışık, koku, sıcaklık, basınç ve tat gibi verileri) algılayan ve değerlendiren bir yapımız olduğunu, Yaptığımız değerlendirmeler uyarınca davranabilen bir yeteneğimizin olduğunu fark ederiz. Beslenmemiz gerektiğini, karşı cinse ilgi duyduğumuzu, ateşin yaktığını, suyun boğduğunu. evrenin muazzam bir mekan olduğunu vs. vs. Anlamaya ve öğrenmeye başlarız.

Bu yeteneklerimizi bir kalemde, birkaç cümle ile tanımlamama karşın, her birinin çok yüksek öneme sahip olduğunu, çok karmaşık yapıları olduğunu da fark edince, kendimizin ve yaşamımızın değeri biçilemeyecek bir hazine olduğuna kanaat getiririz.

Hele doğal çevremizin bize sunduklarıyla yetinmeyip onu kendi istek ve ihtiyaçlarımıza göre değiştirebilmemiz, bizi doğal ve sosyal çevrenin her türlü olumsuzluklarını giderebilmemiz, yaşamımızın kalitesini ve kıymetini daha da artırır.

Eh bu kadar kaliteli, değerli bir konuma gelmişsek, bu konumu büyük bir gayret ve titizlikle korumamız, sürekli kılmamız, bu yönde istek ve arzumuzun oluşması da her canlıda olduğu gibi yeteneklerimiz arasına dahil edilebilir.

Yani kıymetimizi biliyoruz. Muhafaza ve müdafaa etmek istiyoruz. Bu istek erişkin ve olgun dönemlerimizde en yüksek seviyededir.

Erişkin bir birey haline gelince bu farkındalık; hem kendimizi hem de doğal ve sosyal çevremizi tanıma eylemine sürükler. Büyük bir merakla pek çok soruya yanıt aramaya çalışırız. Bu farkındalık en büyük hazinemizdir. Aynı zamanda da hal diliyle bir uyarı mesajıdır.

Mesela;Yabancılar Ameliyat için narkoz verilmesi sırasındaki hatadan kaynaklanan bir program hazırlamışlar; adı; Farkındalık. Hasta kişi ameliyat sonrası tüm acıları fark ettiğini, kesilip biçildiğini olduğu gibi hissettiğini karın bölgesine neşter vururlarken 'cırt' diye kumaş kesilir gibi sesini bile işittiğini ,acıyı duyduğunu ,fakat, hiçbir tarafını kımıldatamadığını anlatıyor. Çevremize baktığımızda çeşit çeşit sayılamayacak kadar çok dert, üzüntü, azap şekli görürüz. Kiminin vücudundan yetmiş kiloluk ur çıkarılır. Kimi beşi de özürlü, hastalıklı çocuklarının temel ihtiyaçlarını görmek için ömrü boyunca onları sırtında getirir götürür, kimi bülbül gibi konuşurken beyin felci bulgusuyla ba hecesinden başka her şeyi unutur, kimi dengesini yitirerek altıncı kattan düşer, kimi şu veya bu şekilde kaza kurbanı olur. Velhasıl saymakla tükenmeyecek kadar acı, ızdırap, üzüntü şekli vardır. Kimi iflas eder, kimi en sevdiği yakınını deprem sonucu kaybeder. Kiminin varı yoğu düzenbazlar tarafından elinden alınır. Bütün bu örnekler boşuna mı verilmiş insana? çevremizden gördüğümüz, işittiğimiz,yaşadığımız kadarıyla gerçekleşen bu ibret verici olaylar bize fayda ve zararı yaratan ceza veren ve ahirette fayda-cennet / zarar-cehennem azabı tattıracak olan tapılacak tek ilâh (Allah)olduğunu açıkça anlamaktayız. Üstelik bu tehdit her an için geçerli olduğu, olabileceği tarzında Allahü Tealâ şöyle buyurmaktadır:”

Âzabımızın aniden üzerinize gelip çatmayacağından emin mi bulunuyorsunuz?

Bu ayet hem dünya hem ahiret azabı için uyarıcı bir söz bir ayettir. Allahü Tealâ (c.c) Kur'an'da Peygamberlere inanmadıkları ve onlarla alay ettikleri için nice kavimleri helâk ettiğini bildirerek hemen akabinde de 'Nasılmış azabım ve korkutmalarım?' buyurmak suretiyle olası dünya ve ahiret tehlikelerine karşı insanları ikaz etmektedir.