Allahım sen bana yol göster.

 eve gittim geçenlerde, gittiğimin 2. günü duygudurumum hızla değişti.

 tabi aklımda onca soru: yok bipolar mıyım? yok depresyona mı giriyorum?

 tabi bu durum geçer diye annemlere anlatamıyorum, en son ayılmalar bayılmalar yaşamıştılar da ben ankarada bunalım yaşarken.

 neyse ben geldim ankaraya hala sürüyor bu bunalım ama baya bi feci

 ben dualar ediyorum Allah'a "Allahım beni aydınlıklara çıkart" diye...inşallah ya Rabbim.

 artık dayanamadım annemlere anlattım, pek üzülmediler gibi gözüküyorlar

 ama ben bundan önce gittim psikiyatriden hocaya danıştım, hocam bu nedir ne değildir diye

 çözüm: "ilaç tedavisi" yine mi! psikolog'a gidiyim mi? "yok, gerek yok"MUŞ.

 saolsun arkadaşlar toplanıverdiler hemen, nedir ne değildir?

 dedim arkadaşlar çok kötü düşünceler geliyo bakın benim zihnime

 hayatımın bundan sonrasını bakırköyde zincirlere bağlı yaşayabilirim

 onlar da tabi benim abarttığımı filan sanıyolar

 ama çok korktum ya

 "konak" ta oturuyoruz beni bi korku dalgası kapladı birden dedim ben şizofren oluyorum galiba

  neyse f.... ve s..... hemen bana telkinlere başladılar saolsunlar, yok o dediklerini biz liseden beri yaşıyoruz, yok şu yok bu. sen hastaysan biz napalım filan.

  dedim ben pencereden filan atlamayayım. artık pek de bunlar üzerinde konuşmaya gerek yok galiba, fazla üzerlerine gitmeyelim.

  annemler gün içinde 100 kere aradılar. bi babam bi annem. babam + annem hemen kurul toplantısı için :) öğle arası bizim evde toplanmışlar. çok seviyorum onları yaaaaaaa ben.

  babam diyo biz de yaşadık onları, annem diyo o yaşlarda normal.

  artık bilmiyom gerekirse parasıyla özel psikolog tutucam ya kendime :)

  ya aslında benim kafamda çok başka sorular var bu kadar ukalalık yeter.

  Allah'a şükür elimden geldiğince "kul olmaya" çalışıyorum. Kuran'ın türkçesinin okudukça sorguladığım şeyler arttı. geçmişten bir sürü anı kovalıyor. "taciz" mi "cinsel keşif" mi olduğu belli olmayan travmalar, "eziklikler", "utandırılmalar" falanlar ve filanlar. zaman zaman suçluluk yaşıyorum yoğun bi şekilde. Allahım bizleri bağışla ve bizleri doğru yola ilet. neyin suç neyin değil olmadığı arasındayım, inşallah geçicek, inşallah bu bunalımı da sağ salim atlatacağım. Allahın izniyle...

  annecim ve babacım nolur üzülmeyin ve nolur birbirinize "bu çocuk senin yüzünden böyle oluyo" demeyin. ama geçen gün annem bi cümle kurdu harbi bayıldııııııııııııııım: "biz seni sevgiyle büyüttük"... çok doğru annecim siz beni sevgiyle büyüttünüz, ben de elimden geldiğince size layık olmaya çalışıyorum. Allah'ın izniyle...Allah'ım bizlerden razı ol ya Rabbi.

   babam telefonda bana bi konuşma yaptı ben oracıkta depresyonun manik devresine giriverdim, şükür olsun sana ya RABBİ. "atla gel perşembeden gezeriz tozarız bişiyin kalmaz" diye... gelicem de baba sonra yine ankaraya dönüş var işte... kaygılar da biticek inşallah, korkular da biticek... neyse biz Rabbimizin dediklerini yapalım da ölürsek mölürsek garantiye almış olalım kendimizi. Allah bizlerden razı olsun... bu hayat geçici ve de sadece bu hayattaki mutluluk insanı tatmin eder mi? bu çok ilginç geldi bana, müslümanlıkta nefsini terbiye etmeye çalışırken aslında hem dünyada hem de ötedünyada mutlu oluyosun, daha doğrusu huzurlu... evettttttt insan ne arar sorusuna cevap: HUZUR. ama bu bir sonuç. Allah'a kulluğun bir sonucu. Allah'ım sana şükürler olsun ki bu "ışığı" bizlere gönderdin. şükür olsun sana.