hayat kendi kafamızdaki kurmacalardan mı iabaret? (bu soruya bir defa benim evet demem gerekiyor)

    bize anlatılan şeyler toplamı mı yoksa?

    neyin nesi? kimin fesi? 

    düşüncelerimizden sorumlu değilmişiz!

    bunu sindirecekmişim. bir obsesif olarak. ama ben hep öyleydim. :) ya da :(  eee zaten biyolojikmiş ve sıkıntılı zamanlarda artarmış.

     "her şey iyidir, her şey iyiliğimedir, her şey benim en YÜKSEK hayrım içindir."

     beni tempomdan koparıp alan, eve hapseden ve sadece eve hapsetmekle kalmayıp düşüncelerle etrafımı çevreleyen "şey" ne?

     bu sorunun cevabı çıkmıyor benden acaba zihnim bana ket mi vuruyor?

     bu cevabı bulmaya/hatırlamaya çalışmalı mıyım? "-meli, -malı" içeren cümleler kurmalı mıyım?

     okulum, arkadaşlarım, öğrencilerim, tempom, koşuşturmam, derslerim, ukalaca konuşmalarım, felsefe yapmalarım, dolapta yapışık kağıtlarım, umutlarım, heveslerim, yurtlar sokağındaki yemekler, park pizzadaki pizzalar, nidanın konuşması, berkayın bakışları, lemanın bilmişliği, şeydanın hanımlığı NERDE?

      HAYALler bitince hayatta mı biter?

      büyük soruların içinde yorulmuş bir bilinç ve ruh. bu ayrımı kim yaptırdı bana, bu inandıklarımı kim öğretti bana. korkuyorum bazen ciddi ciddi. daha çok yeni bir örneğini yaşadım bu korkunun, dün geceyarısı.

      "her şey iyidir, her şey iyiliğimedir, her şey benim en YÜKSEK hayrım içindir."

      bu inançlarımla hayata tutunmaya çalışıyorum. başarıyorum bunu galiba.

      düşüncelerimizden sorumlu değiliz! değilmişiz! bunları yazıyorum, birileri okuyacak diye ve bu da bana zevk veriyor, mutlu ediyor. Orhan pamuk gibi mutlu olmak için mi yazıyorum. Orhan pamuk'un adını andım diye bu adamı sevmeyenler bundan sonra okumazlar mı blog'umu? bu kaygı mı? yoksa paranoid düşüncelerimden biri mi? bunlar normal mi? normal ne? bu sorular bana ne kazandıracak? ya da neler kaybettirecek?

       ben işime bakmak istiyorum yaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

       işim gücüm var benim. okulum var, dersim var, çalışmam gereken şeyler var, vermem gereken dersler var, öğrencilerim var benim. korkuyorum, güvensizlik yaşıyorum. ya o korku dolu düşünceler gelirse diye, ya aklıma beni kurtaracak düşünceler gelmezse diye, ya olumlu düşünemezsem o an?

       bence başlıktaki soru ve diğerleri artık boşa kürek çekmek!

       yaşa ve dile, başına gelenlere de çözüm yolu ara çünkü her şey senin en YÜKSEK hayrın için!

       buna inanmak zorundasın, sabretmek tek çare yoksa ÖL! bu yüzden doğmadık, zırt pırt ölümü düşünmek, kendimizi öldürmek için doğmadık, doğmuş olamayız! senin görevin YAŞAMAK! bu bir görev!