neler hissediyorum ve neler düşünüyorum diye soruyorum kendime sık sık, çok sık ve bu sorunun cevabını verirken açık yüreklilikle pek bi rahatlıyorum. o andaki duygularının, hislerinin farkında olmak çok güzel gerçekten ama şunu da belirteyim ki insan öyle bir haddeye gelebiliyor ki rahatlama konusunda tüm bildikleri zihninden yok oluyo ve başka bir insana gerek oluyor. bizzat yaşadım yani. bir yazıda okuduğum gibi bazen birinin sana nasıl umut besleneceğini anlatması gerekiyor. işte burda da aile faktörü çok önemli. Allah'a şükür ki annem babam ve kardeşim var. ankaranın ortasında kendini feci halde kötü hissederken, koşup kaçabileceğin bir ailenin olması İzmitte, ne büyük bir rahatlık. ama gerçekten bu sefer şunu anladım ki önce BEN. önce dersler değil, önce arkadaşlarım değil, önce insanlar değil önce BEN. ben dersler konusunda aslında bi farkındalık yaşadım. ne kadar da çok önem veriyormuşum. ne kadar çok kaygılanıyormuşum. ben olmazsam bu dediklerimin hiç bir önemi yokmuş, sağlığım olmazsa bu dediklerimin hiç önemi yokmuş. önce ben ve sağlığım. Allahım şu hayatta daha neler öğreneceğiz kim bilir. önce ben ve sağlığım. benim biricik ruhum, biricik bedenim ve biricik düşüncelerim tıpkı Allahın biricik kulu olduğumuz gibi.