ben işini iyi yapan, özene bözene ortaya şahane bişi çıkaran insanları seviyorum. bu tarz insanlar bana hayatın şahane kısımlarını gösteriyorlar. çabayı, farklılığı, uğraşılmışlığı. zeynep casalininin son parçasından bahsetmek istiyorum: "dokunma bana". harika, harika, harika. klip de güzel (son kısımlarını çok beğenmedim ama seranın içindeki hali çok güzel), şarkı da. şarkıya aslında denilebilecek hiç bir şey yok. oldukça iyi bir müzik altyapısı var, oldukça uğraşılmış, emek var. önceki albümü de harikaydı (duvar, amacım yok beni bitiren şarkılardı...) neyse son parçasından bahsetmeye devam edelim. ben klibi ilk gördüğümde dedim ki casalini kaset çıkartmış ama yanılmışım. albümü baharda çıkartacakmış. bu parça ise DMCnin "kollektif 64" adlı 4 cdlik albümünde yer alıyor. 63 parça eski, sadece 1 parça (dokunma bana) yeni. hemen araştırdım netten bu albümü buldum. ideefixe'den ısmarladım ("çekim yasası" nı da beraberinde). yarın eve gelir ama ben ne zaman ulaşırım ona bilmiyorum.

kendimi onaylıyorum kendimi onaylıyorum kendimi onaylıyorum kendimi onaylıyorum :)