benim bir amacım var: iyi hissetmek.  bunun için de elimden geleni yapıyorum. çünkü ben kendimi iyi hissetmeyi seviyorum ve iyi hissetmek benim hakkım. iyi hissetmeye ihtiyacım var. gerçek bu. şöyle bir bakıyorum da yaklaşık olarak tıp öğrenciliğimin oldukça büyük bir kısmı insan psikolojisi, sağlıklı yaşam, iyi hissetmek ...vb. falan filanla geçti. evet hayatımın sonuna kadar da iyi hissetmek için elimden geleni yapacağım. daha demin kitapyurdu.com da gezinirken (yine döndüm kitaplara) bir doktorun kitabına rastladım. depresyonla ilgili bir kitap. ve psikiyatrist olan bu kadın doktor, tıp öğrenciliğinin 3. sınıfında depresyon geçirmiş. hastanede yatmış. sonradan da psikiyatr olmuş. hayata bak. evet bunla da karşılaşınca benim psikiyatr olma isteğim iyice perçinlendi. çünkü ben de öğrencilik hayatım boyunca ruh halim için o kadar çok çabaladım, kişisel gelişimim için o kadar çok şey yaptım ki... ihtiyacım var(dı) çünkü... hala da elimden geleni yapıyorum. bu çabalamak denen şey aslında beni mutlu ediyor, kendimin önemli olduğunu anlıyorum, kendim için uğraş veriyorum çünkü. diyorum ki bu hayat benim ve bu hayatı iyileştirmek benim elimde. okuyarak, öğrenerek, bilgi sahibi olarak "nasıl olucak?" sorusunun cevabını bulabilirim. evet ben bir şeyler yapabilirim. buna zaten ben hep inandım. elimden geleni de yapıyorum. çünkü ben önemliyim, çünkü kendimi iyi hissetmeyi seviyorum, çünkü ben buna layığım, çünkü bu benim hakkım. psikaytr olmak iyi fikir. yalnız beni kaygılandıran yerleri var, bunları yadsıyamam. ama bu kaygılar zamanla cevabını bulur. bu kaygıların üzerinde zamanla düşünürüm de. bilişsel terapist olmak ne iyi bir fikir. ve sonuçta ben insanla, insan psikolojisiyle yakından ilgiliyim. durum bu. sevdiğim şeyle uğraşmak da gayet hoş olur. zaten baya bir şeyler biliyorum ve kendimi geliştirmek istiyorum. düşünüyorum da bu, bir de benim mesleğim olacak. ilgi alanım benim mesleğim olacak. harika ya. harikayım.

    kendimi onaylıyorum-kendimi onaylıyorum- kendimi onaylıyorum-kendimi onaylıyorum