| sınıf arkadaşlarımızla voleybol maçı yaptık az önce spor salonunda, sonra da bir yerde oturup yemek yedik. 3.5 yıl geçti taaa okulun başlamasından bu yana, espiri, gülme, şu, bu bi yana yine de "samimi" kelimesini tam olarak kullanamıyorum. ((((tabiki şunu biliyorum ki kendimin sahip olduğu bir düşünceyi değiştirsem iyi olur. yol bu, biliyorum. bunu da bu yaşta öğrendiğim için Allah'a (bütün) şükrediyorum.)))) ben biraz da şuna bağlıyorum bu olayı sürekli değişen zamanda değişen insanlarla beraber geziyon, konuşuyon, muhabbet ediyon yani sürekli değişiyo etrafındaki insanlar. sınıfımız da 180 kişi yani. e o zaman da noluyo az kişiyle canciğer kuzu sarması olucağın yerde bir sürü ciğerlikten bi aşağada (yine de hoş ama) arkadaşın oluyor.Allah'a şükrediyorum sahip olduğum arkadaşlarım için. muhabbet ettiklerim, espiri yaptıklarım ve beraber yemek yediklerim :) ... dostlarım benim hazinem... kendimle iletişimim nasıl? işte "işin merkezi" burda... kafada kafada, bilinçte her şey. (şeyli şeyler ayrı yazılır / dersanedeki mine hocamdan kalmış aklımda, türkçe konusunda uzmandır oldukça) :)
|
