sabah kalkıyorum çay içerken arkadaşlar arıyor kahvaltıya gidiyorum (bu bana değerli hissettiriyor kendimi geçici olarak). kahvaltıdan geliyorum. ders çalışıyorum. odaya çıkıyorum yemek yemek istiyor canım. bakkala gidiyorum bir şeyler alıyorum odaya geliyorum. yemek yiyorum. birkaç telefon görüşmesi yapıyorum, mesajlaşıyorum falan ve filan. tekrar çalışma salonuna iniyor ve ders çalışıyorum. sonra sıkılıyorum ya da sıkılmam gerektiğini düşünüyorum ve yukarıya çıkıyorum. kitap okuyamam çok okuyunca zihnim allak pullak oluyorMUŞ :) bişiyler yiyemem daha yeni yedim çok yiyince kendimi kötü hissediyorMUŞum. ders çalışamam daha yeni çıktım yukarı her an sıkılabilirMİŞim. dışarı çıkıp gezebilirim aslında ama nereye gidicem? daha yeni açık havadan gelMİŞim. (aslında bu iyi fikir) en son dayanamadım kitap okudum, bir kaç motive edici "gerçek" beni iyi hissettirdi. sonra yatağa uzandım dinlenmek için(!) uyumuşum. boşluk duygusuyla uyudum, "eee şimdi napacam, şimdi nolcak" düşünceleriyle uyudum. geçirmedi uyku geçirmedi tüm bu boşluğu, hiç bir şey de geçirmiyor. yüzleş düşüncelerinle diyip duruyolar "bilMİŞ" ler. kolaysa sen yüzleş. :) . zaman zaman onların dediğini yapıyorum nedense (bunu bi düşüneyim). zaman zaman da yapmıyorum, iyi hissettiren başka şeyler okumaya ve düşünmeye devam ediyorum. bakalım.

      "boşluk" duygusu değil aslında duygusal "boşluk", hiçbir duygunun olmayışı, apati, can sıkıntısı. aslında bu pek can sıkıntısı gibi de değil de, aslında biraz benziyo da ne biliyim işte. bu kadar derinine girmek yetiyo, dur bakayım ya pek de korkulcak bişi değilmiş gibi. dur dur. "neyi, niye yapıcam ki"... "yapsam nolcak" "ne bana ne vercek"... dr.david burns "bi dene bakalım" diyodu.

        bilinçaltına yüksek frekansta düşünce mi depolasak?

        yoksa böyle anlarda acil yardım mı yapsak kendimiz için.

        her ne yaparsak yapalım kendimize yapılan her yatırım iyidir. her şey gibi "geri döner". işimize gelir. kendimiz içinidir. biz en iyisi birkaç daha yazı yazalım blog'a. :)