ünal hoca: "bunu da mı bilmiyorsun"

otomatik düşünce: of ya bunu da bilmiyorum.ben zaten hiç bişi bilmem ki en kolay şeyleri bile bilmiyorum Allahım. boşuna okudum onca yıl. hiçbir şey bilmiyorum. offfffffff olamaz yaa. çok basit olan "kreatinin normal değerini" bile bilmiyorum. benden ne beklenebilir ki. nasıl doktor olcam ben. ahhh.

mantıklı cevap: evet kreatinin değerini o anda hatırlayamadığım doğru aslında dersten sonra arkadaşlar söyleyince anımsadım gibi oldu. hem bilmesem bile nolur ki? (bu kadar kolay bir şeyi bilmem lazım) evet bilsem iyi olabilir ama şu anda ben öğrenciyim ve zaten günlük bir işte buna ihtiyacım yok. zaten sınava kadar olacak olan tekrarlarım sırasında da bir şekilde bunu öğrenebilirdim. bunların da ötesinde bir şekilde bugüne kadar öğrenmemiş olabilirim. ama kontrol edebilceğim bir şey o andan sonra öğrenmeyi seçebilirim. hem bu bilgiyi "mutlaka bilmen gerekir" diyenin haklı olduğuna niye inanayım, benim için böyle bir zorunluluk olduğuna niye inanayım, bilsem belki iyi olabilir evet ama zorunlu olmak kimin fikri :) ve ben bu fikre neden inanıyorum. (tembelin tekiyim) yavaş gel, ne tembeli ya bir şeyi bilmedik diye tembel mi olduk. ne demek tembel? (çalışmayan, hiçbirşeyi doğrudürüst yapamayan biri, kös kös oturan) ben hiç çalışmayan biri miyim ki olabilirim de bu kendimi "kötü" olarak etiketlemem gereken bişi değil. her durumda kendimi olduğum kibi kabul edecek, onaylayacak ve sevecek olan benim bunu da yapabilirim. daha dün kaça kadar kütüphanedeydim. çoook saçma bi etiket bu "tembel" ben bunu asla haketmiyorum, kimse haketmez. hem bi işe de yaramaz. sadece ve sadece olduğun yerde acıya gömülüp daha da geriye gitmene yol açar. bu bi seçimse ben bunu seçmiyorum :) kendimi olduğum gibi kabul etmeyi, onaylamayı ve sevmeyi seçiyorum. bu beni daha iyi hisettiriyor ve anda yaşamamı sağlıyor. harika hissediyorum kendimi. bu "yargılama, genelleme" alışkanlığı ne "kötü" bi alışkanlık.