şu aralar anlıyorum ki tek bir amaç için yaşıyoruz

"iyi" duygular için

kendimizi iyi hissetmek için

duygu peşinde koşuyoruz

aslında tek aradığımız huzur (bu bir duygu değil aslında, bu bence duygularya yüzleşme cesaretine sahip olmak demek)

bazı yaşadıklarımızı "unut"maya çalışmaktaki tek amaç

kendimizi iyi hissetmek / huzur

ama şunu bilsek

yüzleşmek ne hediyeler veriyor bize

mutlu olmaktan kaçmıyoruz da

neden acıdan, suçluluktan, utançtan kısaca kendimizi "kötü" hissetmekten kaçıyoruz (kötü derken tabi ki de bir depresiflik'i kastetmiyorum)

halbuki onları yaşayıp bitirsek

üzüntümüzü yaşasak ve sona erdirsek

mutluluğu da sonuna kadar "tam içinde" yaşamaz mıyız