bugün geçmişime dönüp baktım yeniden (sanki hep şuanda yaşayan biriymişim gibi :) ) ve şunu gördüm

içimdeki yargılayıcı kaç defa bedenlenip karşıma gelmiş ve hala geliyor

ben ondan kaçmışım ama o zaten hep BENleymiş

kaçmışım, kovalamış

kaçmışım, kovalamış

en sonunda ben ona yenilmişim

ama bu "yenilgi" yeni bir başlangıç olmuş

onu tanımayı öğretecekmiş meğerse bana

onu tanımayı, sevmeyi ve de olduğu gibi kabul etmeyi önce

ve dönüştürmeye sonra

kendini ifade edecekmiş meğerse

onu kaale almamı beklemiş

varlığını kabul etmemi

onun BEN olduğumu anlamamı istemiş

eeee öyle hemen öğrenilmiyor

hayatın da acelesi yok zaten öğrenene kadar bekliyor :)

korkmakta haklıyım

"yargılayıcı" düşünceler kimi "iyi" hissettirir ki

korksam da yüzleşmeyi seçiyorum ve adım atmayı

ve olanın kendini ifade etmesini

her NE olursa olsun

o, benim sonuç olarak