bizim duygudurumumuzu belirleyen tek şey bizim düşünce ve inançlarımızdır, başkalarınınkiler değil. şu an yanımızdaki bizim hakkımızda bir şey düşünüyordur ya da düşünmüyordur, bunu bilemeyiz ve de bilsek bile o kendi düşüncesinden kendi etkilenir. ya da eğer biz de o düşünceyle hemfikirsek biz de etkileniriz. bizi asıl GEREN o kişinin zihnindeki düşünce değil zihnmizideki "acaba ne düşündü, duyarsa ne der" düşünceleridir. bunları şöle bi kaldırıp altına baktığımızda (teşekürler "tanrılar okulu") kabul görmeme, sevilmeme, dışlanma, yalnız kalma gibi bir sürü korku çıkar. bizlere durumlardan korkmayı kim öğretti? ne zaman öğrendik durumlardan korkmayı? şunu bilemedik ama bizi asıl etkileyen olanlar değil düşündüklerimiz. asıl korkmamız gereken de durumlar değil "olumsuz düşünce alışkanlığımız". aslında ondan da korkmamıza gerek yok ne de olsa değiştirilebilir. "düşünceler değiştirilebilir" L.HAY. kabul görmediğimiz, sevilmediğimiz, dışlandığımız, yalnız kalıdğımız için kendimizi "kötü" hissetmeyiz. "olumsuz" düşünce alışkanlığımız dolayısıyla "kötü" hissettiğimiz için kabu edilmez, sevilmez, dışlanır ve yalnız kalırız. bizim duygudurumumuzu belirleyen tek şey bizim ne düşündüğümüz ve neye inandığımızdır. düşüncelere dikkat! onları izle, ifade et, yaz ve dönüştür. "iyi hissetmek" adlı kitabı OKU!