benim yargılanma korkum var

   ben yargılanma korkumu kabul ediyorum

   ben yargılanma korkumu şu anda SEVGİye dönüştürmeye niyet ediyorum

   ben yargılanma korkumu şu anda SEVGİye dönüştürüyorum

   ben yarılanma korkumu SEViyorum

öyle alışmışız ki, bilincimizde öyle yer etmiş ki yargılama. o kadar derinlere yerleşmiş ki yargılayıcı düşünceler. onları bulup kabullenmek ve ardından sevgiye dönüştürmek, kabule dönüştürmek, onaya dönüştürmek düşüyor bize. hayat da sanırım bu korkudan sevgiye bir yol. "bizde bir yanlışlık var" düşüncesini beslemiş bu yargılayıcı ifadeler yıllarca. ama burda "yanlış"lık yok, evrende "yanlış"lık yok, FARKLILIK var, İFADE var. sadece bu. OLAN var. olan var. kendbi bilincimde yer alan yargılayıcı ifadeleri bulup ifade ettikten sonra ve de onları sevgiye dönüştürdükten sonra. artık ACI verecek bir şey kalmayacak. karşıma da bedenlenmiş halde "içyargılayıcım" çıkmayacak. içyargılayıcım senin varlığını kabul ediyorum, seni şu anda SEVGİye dönüştürmeye niyet ediyorum. ben kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. ben kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. ben kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. ben kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. ben kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. ben kendimi olduğum gibi kabul ediyorum. yargılamak acı veriyor. ben yargılamaktan vazgeçiyorum, ben ACIdan vazgeçiyorum.