dün gece tanrı ile sohbet 2 adlı kitabı birincisinden daha az bir zevkle bitirdim. hatta bitirişimde başka amaçlar da vardı. başka amaça dediğim şu: biranönce bitireyim, kuraldisina yorum yapayım ve sonuna blogumu yazayım ve bloguma ziyaretçi gelsin...bu daha gider. asıl amacın ne olduğunu çıkarabiliyorum.

   sonrasında nil gün'ün "duyguların simyası" adlı kitaba birkez daha başladım. başladım çok iyi yaptım. duyguları okurken ben de kendimde inceleme yaptım. özellikle kızgınlık duygusunu okurken, geçmişimde beni utanca boğan birine karşı kendimde kızma hakkını bile kendimde bulamadığımı hatırladım. (duygular ancak duygularla iyileştirilir diyor nil gün ve çok doğru söylüyor.) kızgınlıktan korkuyoruz. çünkü kızgın olduğumuzda diğer insanlar tarafından kabul görmemekten, sevilmemekten korkuyoruz. kendimize bu hakkı bile tanımıyoruz. başkalarından sevgi ve onay ve kabul beklemek daha nereye kadar sürecek? bu duygular konusu harika. nil gün'ün bu kitabı ise sohbet havasında, çok güzel ilerliyor. ona gerçekten hayranım, ne kadar da içten.

    yeni bi kitabım yoktu bu aralar. pek de yeni bir kitap okumayı da istemiyordum, içimden gelmiyordu. bu kişisel gelişim ve psikoloji konusunda zaten aynı kitapları tekrar okumayı seviyorum. yalnız bugün hastaneden çıkarken kermesle karşılaştım. ordan 2 kitap aldım. biri "bir/richard bach", diğeri "bir çift yürek/marlo morgan".. okumayı düşünmüyorum şu ara ama aldım işte. hem de 5 ytl'ye. :)

    yeni bi kitap alasım yok.

    düşüncelerimi analiz etmek ve eski okuduklarımı yeniden okumak büyük zevk vermeye başladı, büyük zevk veriyor.

    onurcum, istediğin şeyi seçebilirsin. seçimlerinden ötürü yargılanmayacaksın. seni her halinle kabul ediyorum ve seviyorum.