Gençlik öyle bir şey olsaydı...

...

Lise ve üniversite yıllarımı doya doya yaşayamadım ben.

Arkadaşlarımla “gençlik işte” diyebileceğim çılgın anılar paylaşamadım. Hep geleceğe yönelik kaygılar içinde, yaşından daha büyük duruşlar edinmiş erken mutsuz çocuklardan biriydim. Ne arkadaşlarımla birinin evinde toplaşıp sabahlara kadar gırgır yapabildim, ne kahvede okey oynadım dersten kaçıp ne de ateş yakılıp etrafında gitar çalınan tatillere çıkabildim.

Ben kendimi bildim bileli hep çalıştım.

“Sorumluluklarımın demir bilinci”nden çıkamadım hiç.

Hep hedefler oldu önümde, aşılması gereken, atlanması gereken, yetişilmesi gereken...

Bu yüzden belki de yaş alıyor olmak, bir daha genç olmayacağımızı idrak etmek ürkütücü geliyor...

...  İclal Aydın

yazının tamamı için  http://www4.gazetevatan.com/haberdetay.asp?tarih=02.06.2007&Newsid=122025&Categoryid=4&wid=10  tıklayabilirsiniz.