düşüncelerimi ve duygularımı olduğu gibi kabul ediyorum.

OLANı kabul ediyorum.

olacak olana izin veriyorum.

kendimi tümüyle kabul ediyorum ve seviyorum.

düşüncelerime kabul veriyorum.

duygularıma kabul veriyorum.

OLANı kabul ediyorum.

         ***

"Tanrı kabu etmezse"

"annem ne der"

"babam ne der"

"insanlar ne der"

"komşular duyarsa"

"aman kimse duymasın" vb. gibi bir düşünce zihninizde belirdiği anda bir sürü korkunuz tetiklenmiştir. ve siz aslında görünen bu düşüncelerin altında "ben hatalı bir şey yapıyorum" ya da belki "ben hatayım" şeklinde düşünüyorsunuz. sizi "feci" hissettiren işte bu, YARGI. birinin bir şeyi duyup size bir şey söylemesine gerek yok, gerçi bu düşünceler zihninizde yer alırken ve siz onlarla ilgilenmedikçe enerjinizi düşürürlerken ve size "yargılayıcı" olaylar hazırlarken, yargılanmayla karşılaşmanız da olağan. içsel enerji dışsal olayları doğurur diyorlar ya. bilinçaltınız bu suçluluk duygusunu yeniden ve yendien yaşaracak olaylar doğurmaya devam edecektir. ta ki siz konu hakkındaki düşüncelerinizi olumluya çevirene kadar. ne düşünürseniz ne hissederseniz o olur diyorlar doğru diyorlar. kendimizi iyi hissetmeye bakalım. bu şu demek değil: sürekli mutluluk. ama üzgün bir insan da gayet doğal bir şekilde huzurlu olabilir. hatta bu huzur üzüntüsünü de geçirecektir. stres denen şey "olumsuz" diye nitelendirdiğimiz duygular değil bu duyguları yaşamaya karşı gösterdiğimiz DİRENÇtir. kendinize şunu sorun:

   şu anki hissimi olduğu gibi kabul etmem için kendime izin verebilir miydim?    

duyuguların DOĞAsı neydi? buz kalıbı gibi olmalarıydı. onlara odaklandığımızda eriyip giderlerdi. bunu hep hatırlayalım. peki eriyip gidince nolacak? kocaman bir dinginlik bizi bekliyorMUŞ.