çarşamba günü esracığımın mezuniyeti dolayısıyla geldiğim kocaeli üniversitesi umuttepe kampüsündeki hastaneyi es geçemedim ve ne zamandır içimde yaşattığım gönüllü staj yapma hayalimi burada gerçekleştirmeye karar verdim. hem de ki psikiyatri servisinde :)

      2 buçuk aylık tatilimin ilk kısımlarını burada geçirmeye karar verdim.

      bu ne kadar "saçma" olarak tanımlanabilse de başka zihinlerde ben memnunum. "tatilde işin gücün yok da staj mı yapıyorsun." "1,5 ay burda geçer mi?" "git, yat uyu." "git, gez."

      ben kendimi onaylıyorum.

      onay isteğini bırakabilir miydin?

      yarın bülent nlp'nin (soyadını bilmediğimden böyle diyorum) istanbuldaki eğitimine katılıyorum. azıcık heyecanlıyım. neler olacağını merak ediyorum açıkçası. nasıl nasıl duygular boşalcak bakalım. ayyy, biraz da korku var aslında. sonuçta insanlar da olacak orda ve elbette yine "ne derler?" korkusu, yargılanma korkusu.

      korkularımı sevgiyle kabul ediyorum.

      duygularımı tümüyle kabul ediyorum.

      onay isteğini bırakabilir miydin?