*gücünü dışsal bir tanrıya teslim etmek, temelde kendini yargılamaktan gelir.

*tanrının yargılayıcılığı diye korktuğun şey, aslında evrenin kendi kendini yagılamanı sana yansıtmasıdır.

*gerçekten sevmek, sevdiğini söylediğin kişiyi daha fazla kendine benzetmek değil daha fazla kendisi olabilmesine destek olmaktır.

*değerlilik bir duygudur, aksiyon değil. bu duyguyu hissetmek bir seçimdir. seçim, kendini sevgi ve kabul etmenin gözleriyle görebilmektir.

*suçluluk duygusu ve utanç, sınırsız benliğinin sınırlı bir bakış açısıdır.