olumlamalar yapıyoruz

duygularımızla zarzor yüzleşip onları serbest bırakıyoruz

mekanikleşiyoruz

ne uğruna

sadece ve sadece kendimizi "daha iyi" hissetmek uğruna

şu anki hislerimizden memnun değiliz kısaca

şükran duygusu nerde?

şu anda şükran duyulacak bir şey yok

bu duyguyu bile "yeni" şeylere sahip olmak için kullanıyoruz

bu yaptığımıza ne denir?

biz ne istiyoruz?

AKIŞ

dirençsizlik

kendimizi İYİ hissetmek

HUZUR

neşe

mutluluk

coşku

haz

doyum

olanı görmezden gelerek sahip olnunr mu bunlara, ulaşılır mı?

bunlar gerçekten uzakta bir yerde mi?

bişeyler yapıp ulaşabileceğimiz bir yerde mi?

bunları amaçlamamızda bi "terslik" mi var?

bişeyler için uğraşmamızı neden yadsıyoruz

yine kendimizi mi eleştiriyoruz yoksa?

yoksa bu sorunun cevabı "evet" mi?

"zavallılık" "çaresizlik" hislerimizin beslediği düşünceler mi bunlar?

çok mu soru soruyorum?

ne yapmaya çalışıyorum?