şu anda istanbul pendik güzelyalıda bir netcafedeyim. iyi ki bu net cafeler var yoksa nasıl geçirirdim zamanımı. insan ne kadar aciz hissediyor kendini. Ve bağımlı. "can sıkıntısı"ndan korkmak acizlik hissettiriyor. ne yapıcağını bilememek. durmadan bişeyler yapmak zorunda hissetmek. ve meşguliyet bulmak. :( zavallılık hissi.

   öncelikle bu blogosfer.com açıldı sonunda, yaklaşık 10 gündür açılmıyordu ben de blogumdan baya bi uzak kalmıştım. ama nedendir önceki kesintilerdeki (bu açılmama ilk defa olmuyor) gibi blog blog diye avazım çıktığı kadar bağırmadım. gayet dingin bir şekilde karşıladım durumu. "sistematik duyarsızlaştırma"ya mı uğradım nedir :) bu arada umarım açılmamasındaki sorun benim bilgisayarımdan kaynaklanmıyordur. 1 ay daha izmitte olduğuma göre, 1 ay daha uzak kalabilirim demek olabilir bu.

    peki ben neden pendik güzelyalıdayım?

    nidacığımın ablasının düğünü var. oynamaya geldim. oynayalım hadi :) yandan yandan :)

    tabi ben sabahtan beri burada pendikte değilim, sabahtan beri saçma salak bir şekilde istanbulda gezmeye çalışıyorum. aynen böyle gezmeye çalışıyorum. ilk olarak cevahiri gezdim, daha sonrasında da "kuraldışı eğitim-danışmanlık"ın binasını aradım ve buldum. ama kimse yoktu. zaten olsaydı heralde heyecandan ölebilirdim. heyecanlanıyorum sonra da kendime "ne var heyecanlanacak" diye azıcık kızıyorum. OLANı kabul ediyorum. heyecanımı da, heyecanımdan dolayı kendime kızışımı da :) eylülde pi-ki temel eğitimine gidicem ya gitmişken bi bakiyim dedim yerine. hem kitap satışı varsa kitap da alırım diye düşündüm. hem şöle bi muhabbet filan ederiz hani... öle işte... onaylanma isteğini bırakabilir miydin?