düşüncelerle ilgilenirken sıkıştığım (kendimi çaresiz hissettiğim) anlarda, olumlamaları kontrolü kaybetme korkusundan dolayı yoğun bir şekilde uyguluyordum ama ne var ki gayet çileli bir iş oluyordu :)

   sonra karşıma sedona yöntemi çıktı, yine sıkıştığım bi anda. en azından kendimi sıkışmış hissettiğim bi anda. sedona yönteminde hislerinize odaklandığınızdan dolayı günün koşuşturmasında kolay olmayabiliyor, böyle durumlarda da yeniden düşüncelerle çalışmaya dönmek daha uygun gözüküyordu gözüme. hiç değilse zihninden "ben kendimi tümüyle kabul ediyorum" cümlesini tekrarlamak, hislerine odaklanmaktan daha az çaba gerektiriyordu ve daha kolay geliyordu.

   sonra bir gün release technique'le karşılaştım. bunun türkiyede kitabı yok. e-mail adresime gelen bir e-posta sayesinde tanıştım. bu teknik aslında sedona yöntemi'nin yaratıcısınınmış yine. ama şunu söyliyim ne sedona yöntemi'nin ne de release technique'nin yazarı bu yöntemlerin yaratıcısı değil. sanırım yazanların ikisi de lester levenson'un öğrencileri. sedona yöntemi'nin yazarı hale dwoskin'in lester'ın öğrencisi olduğunu biliyorum da, larry crane'in lester'in öğrencisi olup olmadığını bilmiyorum. neyse release technique'ye gelelim. bu teknikle ilgili bildiğim şu: kendinize şu kökte sorular soruyorsunuz: "tam olarak şu anda kendini birazcık ........ (huzurlu / mutlu /zengin /güvende vb.) hissedebilir miydin?" bunu öğrenmem çok iyi oldu. gün içinde olumlamalar yerine kendime bu soruyu sorduğumda otomatikman bu soruya tepki veren içsel duygu akışına odaklanıyorum ve duygularım serbest kalıyor. karın bölgesindeki hareketlenme hissi beni çok heyecanlandırıyor. duygular akıp gidiyor. sessiz, içime odaklanabildiğim bi an bulduğumda da hemen sedona yöntemini uyguluyorum.

     son bi nokta; release tecnique / abundance course adlı kitabı larry crane, lester levenson'la beraber yazmış olabilir. aklımda böyle imge var gibi.