"yanlış bir şey yaptın, utanmalısın."

bu inancın bir sürü versiyonu var tabi, nevrotik ana-babalarımızdan bize kalan abukluklar çoook. diğer versiyonlar : "hata yaptın kendini cezalandırmalısın." "yanlış yaptın suçluluk duymalısın." "kendinden utanmalısın." "ne yaptın sen." "bu yaptığından utanmalısın."...vb

her -meli -malı yla biten cümleleri uygulayacak mıyız?

uygulamak zorunda mıyız?

ya uygulamazsam?

ya utanmayı ve suçluluk duymayı seçmezsem?

anne ve babama ayıp olur mu? :) onların dedikleri ve yaptıkları gibi yapmamış olurum.

ya KABULü seçersem? ya kendimi SEVmeyi seçersem? (biraz da bu şekilde kaygılanalım di mi ama :), hep "kötü" şeyler için mi kaygılanıcaz)

her şey bu kadar BASİT. tamamiyle seçim meselesi. bırak ayıp olsun, annene ve babana. kendini sev ve kendini kabul et, senin doğan bu, senin özün bu. hem sen huzur istemiyor musun? suçluluk, utanç ve yargılamayla bu nasıl olacak? mümkün mü? suçluluk duymak zorunda değilsin! utanmak zorunda değilsin! "ben kendimi tümüyle kabul ediyorum" düşüncesini düşünmeyi seçebilirsin. bu zihin senin. düşüncelerini seçecek olan SENsin. sadece sen. bu ne büyük bir güç!