sonunda facebook.com a tüm uyarılara rağmen girip kaydoldum. kimler yok ki, herkes var valla. en azından taaaa ortaokuldan ve liseden bir sürü sınıf arkadaşım. zamanında pek bi yakınlık hissedemesem de hepsine karşı, yine de uzun bir aradan sonra gördüğün zaman bi tanışıklık hissi oluyor insanda. kendini yanında ezik hissettiklerin ve de kendini üstün gördüklerin, peki tüm bunların arasında BEN nerdeyim?

     zaman geçiyor (en azından şu kutuplu zihnmize göre), insanlar değişiyor (yine şu zihinciğimize göre) duygular kalıyor. kalıyor. kalıyor. aynı hisler aynı oranda yıllar sonra ortaya çıkıyor. duygulara hayranım bu yüzden, kendilerini her an ifade etmek için öyle hazırlar ki. hiç yılmıyorlar, bir türlü olmazsa başka türlü ama bi şekilde muhakkak. işte ben bu yüzden duygulara hayranım, her birine. her birini çok seviyorum, ne değişik oyunlar yapıyorlar aslında bize, onları görmemiz ve kabullenmemiz için. ben artık değersizlik hissimi de sevmeye başladım. bunu SEÇtim. ve de zavallılık hissimi de. her şey basamak basamak. alt basamağa basmadan bir üste nasıl çıkabilirdim ki?