otomatik düşünce: ama o beni sevmiyor.

mantıklı cevap: olan buysa ne yapabilirsin ki? bunu değiştirebileceğini mi sanıyorsun. eğer zaten ki bu durum değişecekse bile bunu sen yapamazsın. bunu hayatın akışı yapar. peki sen neyi seçiyorsun? olan karşısında sızlanıp ağlamayı mı yoksa HUZURu mu. şunu çooook iyi biliyorsun, istediğin durumda istediğin şekilde hissetme şansın var. bunu biliyorsun sen. duygularının düşüncelerin tarafından yaratıldığını biliyorsun sen. eee daha ne? oyalanıyorsun farkında mısın? çık kabından artık! çabukkk! ve şunu biliyorsun ayrıca, kendini nasıl hissedersen , önünde tıpkı o hisleri hissedeceğin olaylar yaratılacak. eeee o zaman neyi seçiyoruz? HUZURu. ÇOŞKUyu. MUTLULUKu. DİNGİNLİKi. bunlar senin doğal halin. kendini "kötü" hissetmeye ne de meraklısın :).

olanı değiştirmek istemeyi bırakabilir miydin?

otomatik düşünce: ama onun da beni sevmesini istiyorum. suç mu bu?

mantıklı cevap: "suç" olan bişey yok, onu da nerden çıkardın. kendin saçmasapan şeyler üretiyor sonra da sanki gerçekte böyle şeyler varmış gibi uğraşıyorsun bir de bunlarla. ne komik :). tamam isteyebilirsin. bunda bi "hata" yok. sonsuza kadar bu durumda kalabilirsin ama, "isteme" durumunda :). göze alıyor musun bunu? huzur varken niye bunu seçesin ki? sen istediğin şeye (yoksun olduğunu SANdığından istiyorsun) sahipsin ki zaten. zihninin ürettiği bu düşünceye/isteğe haikat gibi niye yapıştın anlamadım. zihnine gelen her düşünceye tutunmak zorunda değilsin. ayrım için farkındalığını kullanabilirsin. öptüm.

olanı olduğu haliyle kabul edebilir miydin?

olanı olduğu haliyle kabul edebilseydin, eder miydin?